Archive for communism

Liliane Giraudon – H PAGU ΤΟ ΤΟΤΕΜ ΜΟΥ

Posted in ξένα with tags , , , , , , on December 15, 2014 by simeonvatalos

Η Liliane Giraudon γεννήθηκε το 1946 στη Μασσαλία όπου και ζει. Είναι συγγραφέας, αν και το έργο της κατατάσσεται δύσκολα, κάπου ανάμεσα στην πρόζα, την ποίηση και την παράσταση. Η ίδια λέει ότι γράφει λογοτεχνία της μάχης ή λογοτεχνία του σκουπιδοντενεκέ. Το λογοτεχνικό της έργο επεκτείνεται σε μια σειρά μέσων: έκδοση περιοδικών, δημόσιες αναγνώσεις, θέατρο, βίντεο, ραδιόφωνο. Επηρρεασμένη από τον σουρεαλισμό, έχει ωστόσο αναπτύξει ένα ιδιωματικό τρόπο γραφής που στηρίζεται στην αποσπασματικότητα, την ακρίβεια της περιγραφής και την ένταση του συναισθήματος.

Στο κείμενο αυτό γράφει για την Pagu, αλλιώς Patrícia Rehder Galvão, μια σημαντική αλλά σχετικά άγνωστη φιγούρα του Βραζιλιάνικου μοντερνισμού, γεννημένη το 1910. Ήταν ενεργό μέλος του Ανθρωποφαγικού Κινήματος του Oswald de Andrade, τον οποίο και παντρεύτηκε. Μαζί, προσχώρησαν στο κομμουνιστικό κόμμα Βραζιλίας γύρω στο 1930. Την επόμενη χρονιά, η Pagu συλλαμβάνεται για τη συμμετοχή της σε μια απεργία λιμενεργατών. Πρόκειται για την πρώτη από μια μακριά σειρά συλλήψεων και φυλακίσεων. To 1933 γράφει με ψευδώνυμο το μυθιστόρημα Parque Industrial που θεωρείται το πρώτο προλεταριακό μυθιστόρημα στη Βραζιλία. Το μυθιστόρημα μιλάει για την εκμετάλλευση, τις έμφυλες σχέσεις, την ρατσιστική διάκριση, τη βία και την πορνεία, με τρόπο όμως που αποστασιοποιείται από την ορθόδοξη κομμουνιστική ηθικότητα. Μάλιστα, αγγίζει ζητήματα όπως η έκτρωση ή η λεσβιακή σεξουαλικότητα, τα οποία ήταν τότε ζητήματα ταμπού, ακόμα και για τις πρώτες Βραζιλιάνες φεμινίστριες. Η κριτική της Pagu προς τις τελευταίες βασιζόταν στο γεγονός ότι ήταν μορφωμένες γυναίκες της καλής κοινωνίας που δεν έδιναν σημασία στα ζητήματα των φτωχών εργατριών. Η ελευθεριάζουσα συμπεριφορά της και το γεγονός ότι δε μάσαγε τα λόγια της προκάλεσε την κριτική του κόμματος. Το 1934, εξόριστη στην Ευρώπη επισκέπτεται την ΕΣΣΔ. Η εμπειρία της την κάνει να διαρρήξει ουσιαστικά τους δεσμούς με τον ορθόδοξο κομμουνισμό, αλλά δεν αποχωρεί από το κόμμα. Στο Παρίσι, ήρθε σε επαφή με τους κύκλους των σουρεαλιστών, μέχρι που απελάθηκε στη χώρα της λόγω κομμουνιστικής δράσης και πλαστών χαρτιών. Πίσω στη Βραζιλία, χώρισε με τον Andrade, με τον οποίο είχε ήδη ένα γιό. Ο γιός αυτός μεγάλωσε με τον πατέρα του, διότι η Pagu συνελήφθη, βαανίστηκε και φυλακίστηκε για πέντε χρόνια από τη δικτατορία του Getúlio Vargas. Το 1940, έτος της αποφυλάκισής της, διαρρηγνύει τις σχέσεις της με το κομμουνιστικό κόμμα και εντάσσεται στους τροτσκιστές της A Vanguarda Socialista. Πατρεύεται τον συναγωνιστή της Geraldo Ferraz, με τον οποίο γράφει το μυθιστόρημα A Famosa Revista το 1945. Η Pagu ασχολήθηκε επίσης με το θέατρο, ως κριτικός και ως σκηνοθέτης. Το μεταφραστικό της έργο είναι μεγάλο και σημαντικό. Πέθανε στη Βραζιλία από καρκίνο το 1962.

220px-Patricia_Galvao

Η Pagu μια 14η Ιούνη του 1910. Γεννήθηκε Pagu. Δηλαδή Patricia Rehder Galvao γεννημένη στο Sao Joao de Boa Vista της Βραζιλίας, υπό το ζώδιο των διδύμων. Η Pagu παιδί. Η Pagu δέκα χρονών (κόκκινο φουστάνι) τη χρονιά που ο Picabia εξέδωσε στο Βερολίνο το Μανιφέστο Κανιβάλο: Ο άνδρας που έχει λεφτά είναι ένας αξιότιμος ανδρας. Η τιμή πουλιέται και αγοράζεται όπως ο κώλος, ο κώλος αναπαριστά τη ζωή όπως οι τηγανιτές πατάτες και όλοι εσείς πουείστε στοβαροί θα νιώσετε χειρότερα από τα σκατά της αγελάδας. Η Pagu μεγαλώνει. Η Pagu σχεδιάζει. Η Pagu γράφει. Η Pagu και το άλμπουμ της. Τα φρύδια της Pagu (εναέρια και ακριβή). Η Pagu και το Μανιφέστο Ανθρωπόφαγο. Η Pagu και ο εύσωμος αχρείος μοντερνιστής ποιητής Oswald de Andrade. Το στόμα της Pagu (σκοτεινά ζωγραφισμένο). Η Pagu πράξη της καταβρόχθισης. Η Pagu σημείο της κατάποσης. Η Pagu εκδίδει τα ποιήματα και τα σκίτσα της στην επιθεώρηση Anthropophage. Η Pagu και τα μόνιμα δόντια. Η Pagu: Είμαι πολύ ευγενική αλλά μη με γαργαλάς. Pagu η πολύμορφη, Pagu υπόστρωμα και Pagu μείγματα. Η Pagu χωρίς σαμπάνια διότι μας τελείωσε. Η Pagu: Τupi or not Τupi, that is the question. Η Pagu το 1931 (μέλος του ΚΚ Βραζιλίας). «Η γυναίκα του λαού» στήλη που κρατούσε η Pagu στο περιοδικό φυλλάδιο «Ο Άνθρωπος του Λαού» που δημιούργησε με τον Oswald de Andrade. Ο Rùda, γιός της Pagu κει του Oswald de Andrade. Η Pagu πιστεύει στα όργανα και στα αστέρια. Η Pagu και το «Μυθιστόρημα της Αναρχικής Εποχής». Η Pagu φεμινίστρια (υπέρ μιας ελεύθερης ερωτικής ζωής). Η Pagu πρώτη γυναίκα πολιτική κρατούμενος στη Βραζιλία. Η Pagu φυλακισμένη. Η Pagu μυθιστοριογράφος. Η Pagu εκδίδει το πρώτο της μυθιστόρημα με ψευδώνυμο (Mara Lobo). «Βιομηχανικό Πάρκο» το προλεταριακό μυθιστόρημα της Pagu. Η Pagu: Δε με ενδιαφέρει παρά αυτό που δεν είναι δικό μου. 1932. Εγκατάσταση της Pagu στην προλεταριακή ζωή του Rio. Η Pagu και οι εργάτριες της βελόνας. Η Pagu και η Corina η νεαρή εκδιδόμενη (Φτιάχνει το κραγιόν στα χείλη της χαμογελώντας στον καθρέφτη τσέπης). Η Pagu απέναντι στο φασισμό των τροπικών. Η Pagu εξαντλημένη. Η Pagu κινδυνεύει. Η Pagu διαφεύγει. Η Pagu της πράξης. Η Pagu της πρακτικής. Η Pagu εγκαταλείπει τη γκαρνταρόμπα του Anthropophage. Η Pagu και η αναστροφή. Η Pagu και η αναπροσήλωση. Η Pagu και η Ιστορία της Λογοτεχνίας.  Όταν ο ποιητής Oswald de Andrade έγραφε «Εγκαταλείψαμε τα όμορφα σαλόνια και γίναμε τα αδέσποτα σκυλιά του μοντερνισμού… σκυλιά που έφαγαν τη φυλακή που υπέφεραν από πείνα», εννοούσε μονάχα την Pagu; Η Pagu στην εξορία. Η Pagu στις ΗΠΑ, στην Ιαπωνία, στην Κίνα, στην ΕΣΣΔ, στη Γερμανία και τη Γαλλία. Η Pagu εισάγει την κινέζικη σόγια στη Βραζιλία το 1935. Η Pagu στο Παρίσι (ο Crevel της τηλεφωνεί την παραμονή της αυτοκτονίας του). Η Pagu και οι σουρεαλιστές. Η Pagu μεταφράζει. Η Pagu παρακολουθεί τα μαθήματα του Nizan. Η Pagu επιστρέφει στο ΚΚ Γαλλίας με το όνομα Léonie. Η Pagu και το ΛαΙκό Μέτωπο. Η Pagù και οι οδομαχίες. Η Pagu τραυματίας (3 μήνες στο νοσοκομείο). Η Pagu συλλαμβάνεται από την αστυνομία του Laval. Η Pagu απελαύνεται και ξαναφυλακίζεται στο Rio.Η  Pagu δραπετεύει. Η Pagu ξανασυλλαμβάνεται. Η Pagu πέντε χρόνια στη φυλακή. Η Pagu: Το φως του φεγγαριού! Έχω δυο αιώνες να δω το φως το φεγγαριού! Η Pagu γράφει με το ψευδώνυμο Ariel. Η Pagu με μάσκα. Η Pagu γυμνή. Η λίστα (ανοιχτή) των ψευδωνύμων της Pagu. Η Pagu ξαναπαντρεύεται τον Geraldo Ferraz. Ο Geraldo Galvao Ferraz, δεύτερος γιός της Pagu. «Το Διάσημο Περιοδικό», μυθιστόρημα και αντισταλινικό μανιφέστο που έγραψε η Pagu μαζί με τον Geraldo. Η Pagu δημοσιογράφος και χρονικογράφος. Η Pagu γράφει τη στήλη «Κουλέρ Λοκάλ» στην εφημερίδα Diario de San Paolo. Η Pagu μεταφράζει, η Pagu γράφει. Η Pagu εισάγει τον Mallarmé, τον Apollinaire, τον Joyce… Η Pagu ανθολογεί την ξένη λογοτεχνία. Η Pagu ποιήτρια. Η Pagu γράφει το ποίημα «Νεκρή Φύση» που εκδίδει με το ψευδώνυμο Solange Sohl, που εμπνέει τον Augusto de Campos «Η Solange Solh άραγε υπάρχει; Είναι μία και μοναδική ή μάλλον ένα σύνολο ταιριασμένων γυαλικών;». Η Pagu Solange Sohl και η νεαρή ποιητική πρωτοπορία της ομάδας Noigandres. Η μη-συνάντηση του Augusto de Campos και της Pagu όσο ζούσε η Pagu. Η Pagu αποπειράται να αυτοκτονήσει (μια σφαίρα στο κεφάλι). Η αποτυχία της αυτοκτονίας της Pagu: Τώρα βγαίνω από ένα τούνελ,με πολλές ουλές, όμως ΕΙΜΑΙ ΖΩΝΤΑΝΗ! Η Pagu διαυγής. Η Pagu πολεμική. Η Pagu αποκηρύσσει την πολιτιστική και λογοτεχνική μετριότητα του καιρού της. Η Pagu επιτίθεται στον Mario de Andrade «τον πιο μεγάλο προδότη». Η Pagu επιτίθεται στα ιδρύματα στα οποία καθηγητές και φοιτητές έχουν το ίδιο λευκά μαλλιά. Η Pagu και ο Antonin Artaud. Η Pagu και ο Kafka. Η Pagu αντάρτισσα (για έναν ουτοπικό σοσιαλισμό, ενάντια στη σταλινική αριστερά, ενάντια στην αντιδραστική δεξιά). Η Pagu και ο Victor Serge. Η Pagu και το θέατρο. Η Pagu και η σκηνοθεσία. Η Pagu μεταφράζει Ionesco, Arrabal και Beckett. Η Pagu και ο Brecht. Η Pagu και ο  Strinberg. Για μια τηλεοπτική σειρά, η Pagu χρησιμοποιεί ένα νέο ψευδώνυμο (Gim). Για άλλες παρεμβάσεις, η Pagu υιοθετεί ξανά το παλιό της ψευδώνυμο (Mara Lobo). Η Pagu και το μέλλον. Η Pagu και το παρελθόν. Η Pagu και ο χρόνος. Ο χρόνος που έχει ζήσει η Pagu. Το 1980, σε ένα μπαρ της Μασσαλίας, χάρη στην Ines Oseki Depré ανακαλύπτω την ύπαρξη της Pagu. Η Pagu στο νούμερο 17 της επιθεώρησης Banana Split. Η Pagu και η ανανεωμένη προσωπική εμπειρία. Η Pagu, δηλαδή κανένα μέσα χωρίς έξω. Η Pagu συσκοτισμένη. Η Pagu συσκοτίζει τον εαυτό της. Η Pagu που βγαίνει στο φως μεταθανάτια, από τον Augusto de Campos. Η Pagu, επιδερμική ιστορία ενός μοντερνισμού. Η Pagu, εξίσου απίστευτη όσο και ανατρεπτική. Η Pagu συγγραφέας παιδικής λογοτεχνίας (ένα θεατρικό). Η Pagu και ο Svevo και ο Tardieu και η Nathalie Sarraute. Η Pagu υπερασπίζεται τη Λολίτα. Η Pagu και ο John John. Η Pagu και οι Hippolyte Hentgen. Η Pagu και η Charmian Kittredge. Η Pagu χωρίς την Amelia Earhart (πτώμα εξαφανισμένο). Η Pagu και οι αδελφές Poto και Cabenco. Η Pagu και ο καιρός που κάνει. Η Pagu αύριο. Η Pagu και η κατάρρευση του τελετουργικού. Η Pagu νέα φόρμα του τελετουργικού. Η Pagu χωρίς Pagù. Το 1962 η Pagu προσπαθεί να αυτοκτονήσει. Η δεύτερη μη αυτοκτονία της Pagu. Το 1962, στην πόλη της προτίμησής της, η Pagu πεθαίνει από έναν καρκίνο. Στο εξής Pagu. Η Pagu ανοίγει τα χέρια της στους παντοτινούς της φίλους. Η Pagu και τίποτα. Το τελευταίο ποήμα της Pagu. Η Pagu σήμερα. Η Pagu τώρα. Pagu πολυαγαπημένη. Pagu γονιμοποιός. Η Pagu εδώ, μια έκτη του Απρίλη 2014. Pagu.

Μάρτης του 2014, Μασσαλία

μετάφραση από εδώ

Μια στιγμή προτού κλείσουν οι πόρτες

Posted in δικά with tags , , , , , , , , on August 7, 2009 by simeonvatalos

Το ίντερνετ προσφέρει ένα ενδιαφέρον στιγμιότυπο της δράσης του κομμουνισμού, της ζωντανής εργασίας. Έχουμε ένα πεδίο στο οποίο κάποιες υπηρεσίες προσφέρονται από εταιρείες και κρατικούς παροχείς. Για να λειτουργήσει όμως όλο αυτό το σύστημα είναι απαραίτητη όχι μόνο η μισθωτή εργασία όλων αυτών που παρέχουν, αλλά και η ζωντανή εργασία όλων αυτών που χρησιμοποιούν αυτά που παρέχονται. Δηλαδή, το ίντερνετ δεν είναι μόνο το σύστημα (software και hardware), αλλά είναι ταυτόχρονα και η δράση των χρηστών του. Η ανταγωνιστική κίνηση μέσα στο πλαίσο αυτό δράττει αυτά που της προσφέρονται και τα χρησιμοποιεί για δικό της όφελος. Όλο και περισσότεροι χρήστες, για παράδειγμα, μοιράζονται υλικό στο διαδίκτυο, ενάντια στο κοπυράιτ και στη θέληση των εταιρειών. Εδώ υπάρχει ένα λεπτό σημείο: το ανταγωνιστικό κίνημα, εκείνοι δηλαδή μέσα στην ανταγωνιστική κίνηση που αντιλαμβάνονται κάποιες από τις πράξεις τους ως πολιτικές και τις δομούν συλλογικότερα, δεν αρνείται το διαδίκτυο, αλλά το χρησιμοποιεί. Δε λένε δηλαδή: όχι, η νέα κοινωνία που θα προκύψει από τους αγώνες μας δεν θα έχει ανάγκη το διαδίκτυο, άρα το παρακάμπτουμε και πάμε παραπέρα, αλλά λέει: θα χρησιμοποιήσουμε το διαδίκτυο ως μέσο για αυτή τη νέα κοινωνία, η οποία μπορεί και να μη χρειάζεται το διαδίκτυο. Η κίνηση αυτή είναι η κίνηση του κομμουνισμού, της συσσωμάτωσης δηλαδή (ας το πούμε έτσι χοντρά) των ανθρώπων μέσω της πάλης τους, μέσω της ζωντανής τους εργασίας. Όμως εδώ υπάρχει ένα πρόβλημα. Διότι η συσσωμάτωση αυτή σημαίνει πρόοδο της εταιρικής διάστασης του διαδικτύου. Σημαίνει κέρδη για ιστοσελίδες όπως το twitter, οι παροχείς χώρου για σελίδες όπως το indymedia, για τη Microsoft κλπ. Η εργασία αυτή δηλαδή, η ζωντανή εργασία μιας κοινότητας ανθρώπων που είναι η νέα μορφή του κομμουνισμού, αρθρώνεται αμέσως-αμέσως ως δευτερεύουσα, ως η αφανής δύναμη που κινεί τις «καθεστωτικές» διαδικασίες. Την ίδια στιγμή, οι εταιρείες μπορούν να χαίρονται με την επιτυχία τους, η οποία πλέον στηρίζεται στον κομμουνισμό των χρηστών. Κι όμως, η εργασία των χρηστών, η αφανής αυτή δουλειά, είναι εκείνη η οποία είναι «πρωτεύουσα», δηλαδή εκείνη που στην ουσία παράγει τα όποια αποτελέσματα, που παράγει περιεχόμενο. Βλέπουμε λοιπόν την υποταγή της ζωντανής εργασίας, της δουλειάς του κομμουνισμού, την ίδια τη στιγμή της παραγωγής της. Διότι δεν πρόκειται ακριβώς εδώ για γέννηση ab ovo, αλλά για «άρθρωση» (κάτι που εννοώ με την αυστηρά μαρξιστική έννοια).

old-computerΤο ζήτημα εδώ είναι και πάλι η σύνδεση δυο (ή και παραπάνω) κινήσεων μέσα στην αλυσίδα αυτή της παραγωγής. Διότι ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί η άρθρωση των πεδίων είναι να διαχωρίζει τις κινήσεις αυτές, να τις παρουσιάζει ως διαφορετικές. Δηλαδή, το ιντερνετ παρουσιάζεται μόνο ως η κοινότητα των χρηστών. Σα να εξαφανίζονται δηλαδή ως δια μαγείας όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που το κάνουν μια πλουτοφόρα επιχείρηση για κάποιους. Η διερώτηση είναι λοιπόν εύλογη: ποια διαφορά υπάρχει μεταξύ της υπεραξίας που εξάγεται από τη μισθωτή εργασία των κομπιουτεράδων της silicon valley και των χρηστών οι οποίοι μετά χαράς καταθέτουν τον ελεύθερό τους χρόνο για να πλουτίζει ο ιδιοκτήτης του facebook και του myspace; Η απάντηση είναι: καμιά. Γιατί, αν ήταν να κάτσουμε να διερωτηθούμε τους λόγους και τα κίνητρα για τα οποία οι άνθρωποι επιλέγουν να τους εκμεταλλεύεται κάποιος άλλος, θα μπλέκαμε σε μια ατέρμονη συζήτηση χωρίς συμπέρασμα. Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν μου αρέσει να με εκμεταλλεύονται, αν έχει γούστο να πλουτίζει κάποιος από τη ζωντανή εργασία. Αλλά το γιατί η ζωντανή αυτή εργασία να μην τεθεί στην υπηρεσία του κοινού αντί να ζεύεται στην άμαξα του κεφαλαίου. Ο τρόπος με τον οποίο μας απαγορεύεται να ρωτήσουμε ακριβώς αυτή την ερώτηση είναι η ψευδαίσθηση του κοινού μέσα από τους διαδικτυακούς χώρους. Αυτό δε σημαίνει ότι οι διαδικτυακές κοινότητες δεν είναι κοινότητες. Είναι και παραείναι μάλιστα, και το επιχείρημα ότι δεν υπάρχει άμεση σύνδεση κλπ δεν έχει βάση. Το θέμα είναι άλλο: κατά πόσον αυτές οι διαδικτυακές κοινότητες είναι πολιτικές, δηλαδή σε ποιο βαθμό μπορούν να διαχειριστούν την καθημερινότητα της παραγωγής, σε ποιο βαθμό μπορούν να αντιληφθούν τη μορφή της δικιάς τους παραγωγής. Προς το παρόν, οι κοινότητες αυτές χρησιμοποιούνται ad hoc, σε επικοινωνιακό επίπεδο, πχ για να καλεστεί μια άμεση πορεία. Δηλαδή, σαν ένα πιο διαδραστικό κινητό τηλέφωνο (στο οποίο μπορείς πιο φτηνά να στείλεις βίντεο, λίνκ σε άλλες σελίδες κλπ). Σε ποιο βαθμό όμως αυτό το επικοινωνιακό μέσο επιτρέπει στους χρήστες του να αντιληφθούν τη μορφή της εργασίας τους; Και, ακόμα περισσότερο, σε ποιο βαθμό τους δείχνει πως οι αγώνες τους για προστασία των δεδομένων τους, για ελεύθερη πληροφορία, για δωρεάν επικοινωνία, συνδέονται με τους αγώνες των εργαζόμενων στους παροχείς των υπηρεσιών του δικτύου;