Archive for φύλο

Το κίνημα Occupy στις ΗΠΑ, αυτή την Τετάρτη, 27/11/13 στην ΑΣΟΕΕ

Posted in Uncategorized with tags , , , , , , on November 25, 2013 by simeonvatalos

Image

 

 

για προθέρμανση ακούστε τη σχετική εκπομπή εδώ

«Μαζί θα φτιάξουμε ένα καινούριο κόσμο»: Σεξουαλικός και Πολιτικός Ουτοπισμός

Posted in ξένα with tags , , , , , on November 6, 2008 by simeonvatalos

Απλώνοντας το χέρι για να πιάσουμε το φεγγάρι μαθαίνουμε, λένε, να πιάνουμε. Ο ουτοπισμός, ή «κοινωνικός οραματισμός» είναι η εκπαίδευση της επιθυμίας για ένα καλύτερο κόσμο, άρα απαραίτητο κομμάτι κάθε κινήματος για κοινωνική αλλαγή. Σε αυτό το άρθρο χρησιμοποιώ παραδείγματα από την έρευνά μου πάνω στον αναρχισμό, το φύλο και τη σεξουαλικότητα στη Μεγάλη Βρετανία από το 1880 και μετά, για να συζητήσω τις μεταλλασσόμενες έννοιες του ελεύθερου έρωτα και τη σχέση μεταξύ της σεξουαλικής ελευθερίας και της κοινωνικής αλλαγής, ειδικά για τις γυναίκες.

valloton_mensongeΌλες οι ποικιλίες του αναρχισμού μοιράζονται την απόρριψη του κράτους, των νόμων και των θεσμών του, ανάμεσά τους και του γάμου. Όμως η έννοια του ελεύθερου έρωτα δεν είναι στατική αλλά ιστορικά συγκεκριμένη. Στα τέλη του 19ου αιώνα, οι κριτικοί του συνέδεσαν το σεξουαλικό με τον κοινωνικό κίνδυνο. Στα πλαίσια μιας πιο γενικευμένης δημόσιας συζήτησης περί γάμου, οι αναρχικοί έπρεπε να τοποθετηθούν και οι αναρχικές γυναίκες έθεσαν το ζήτημα σε φεμινιστικό πλαίσιο. Πολλοί είδαν τον ελεύθερο έρωτα ως κεντρικό στην κριτική του καπιταλισμού και της πατριαρχίας, ως βάση μιας πλατύτερης πάλης γύρω από ζητήματα όπως η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση, η αντισύλληψη, και η οικονομική και κοινωνική ανεξαρτησία των γυναικών.

Πως γινόταν αντιληπτός ο ελεύθερος έρωτας; Δεν υπήρχε ένα και μοναδικό μοντέλο, αλλά η συζήτηση πάντα άρχιζε από τη νομική και κοινωνική υποτέλεια των γυναικών στο γάμο ως καταστροφική τόσο για τους άντρες όσο και για τις γυναίκες.

περισσότερα εδώ

Αναρχισμός και Φεμινισμός: Μια Ιστορική Επισκόπηση

Posted in ξένα, Uncategorized with tags , , , , on September 29, 2008 by simeonvatalos

Του Sharif Gemie, από την επιθεώρηση Women’s History Review, τόμος 5 (3) του 1996

Δύο βιβλία που εκδόθηκαν πρόσφατα πραγματεύονται σημαντικά ερωτήματα πάνω στην ιστορική σχέση μεταξύ αναρχισμού και φεμινισμού. Το Free Women of Spain της Martha Ackelsberg εξετάζει τη δύσκολη ανάπτυξη ενός αναρχοφεμινιστικού ρεύματος μέσα σε, και παράλληλα με, τους εγκαθιδρυμένους αναρχικούς και αναρχοσυνδικαλιστικούς θεσμούς. Μετά από μακρές συζητήσεις, ένα αυτόνομο παρακλάδι του αναρχοφεμινισμού αναδύθηκε το 1936 με την μορφή των Mujeres Libres. (1) Το βιβλίο Emma Goldman, από την Bonnie Haaland, πραγματεύεται τις πολιτικές επεκτάσεις της φεμινιστικής ερμηνείας που έδωσε η Έμμα Γκόλντμαν στην αναρχική σκέψη. (2) Η έρευνά της αναγνωρίζει την ασυνήθιστη φύση του φεμινισμού της Γκόλντμαν: έντονα κριτική προς το φεμινισμό εκείνο που στόχο είχε την ψήφο των γυναικών, παράξενα και ανοιχτά ετερόφυλη στη σεξουαλική της πολιτική, αλλά επίσης ειλικρινής και ευπροσήγορη όσον αφορά τον αγώνα της για τα γυναικεία δικαιώματα και την κριτική της στην πατριαρχική καταπίεση. Και τα δύο αυτά έργα βαθύνουν σημαντικά τις γνώσεις μας για τη σεξουαλική πολιτική των αναρχικών και μας βοηθάνε να διορθώσουμε κάποια από τα ελαττώματα προηγούμενων έργων. (3)

Σε τούτη την εργασία θα αναπτύξω τις ιδέες και συζητήσεις που προέκυψαν από τα έργα αυτά και έτσι θα παρουσιάσω μια πιο ευρεία καταγραφή των σχέσεων μεταξύ των δυο παραδόσεων. Πρέπει να τονίσω ότι στόχος μου δεν είναι να παρουσιάσω μια απολογία, ή μια άρνηση, της μπερδεμένης και συχνά απογοητευτικής αντίδρασης των αναρχικών στην ανάπτυξη του φεμινισμού. Ο «αναρχο-σεξισμός» ήταν μια αληθινή και ισχυρή δύναμη. Επηρέασε ισχυρά πολλούς θεωρητικούς και πολλές οργανώσεις, ενώ καθήλωσε μεγάλο μέρος της αναρχικής σκέψης. Παρόλα αυτά, είναι πολύ εύκολο να καταγράψουμε απλώς την ύπαρξή του. Στο άρθρο αυτό, αντίθετα, θα εξετάσω λεπτομερειακά τις δομές και τις έννοιες της αναρχικής πολιτικής κουλτούρας που επέτρεψαν ή ακόμα και ενθάρρυναν την ανάπτυξη τέτοιων στάσεων. Αφού δείξουμε τους περιορισμούς αυτούς μέσα στον αναρχισμό, πρέπει κατόπιν να περιορίσουμε την αντίληψη του αναρχισμού ως εγγενώς πατριαρχικού, σημειώνοντας την ύπαρξη αντιτιθέμενων ρευμάτων. Είναι εκπληκτικό ότι υπάρχουν δεδομένα που καταδεικνύουν την ανάπτυξη πρώιμων φεμινιστικών ή και πλήρως φεμινιστικών ρευμάτων μέσα στον αναρχισμό. Το θέμα του άρθρου λοιπόν μπορεί να ειδωθεί ως ένα διπλό παράδοξο: πρώτα από όλα το παράδοξο των αναρχικών, που ενώ ήταν τόσο περήφανοι για τον αντί-αυταρχισμό τους, τη σκεπτικιστική τους ανάλυση των δομών εξουσίας και την πραγματική τους ικανότητα να αμφισβητήσουν τις κυρίαρχες πολιτικές κουλτούρες του 19ου αιώνα, ήταν εντούτοις τόσο τυφλοί απέναντι στην ύπαρξη τυραννιών βασισμένων στο φύλο. Το δεύτερο παράδοξο είναι πως μέσα σε αυτή τη σκληρή, αρρενωπή κουλτούρα, αναπτύχθηκε παρόλα αυτά ένα πρώτο-φεμινιστικό ρεύμα.

Ένας δευτερεύων στόχος είναι να κινηθώ προς ένα επανακαθορισμό της αναρχικής πολιτικής κουλτούρας. Για να το κάνω αυτό, θα εξετάσω ένα ευρύ πεδίο πηγών, σημειώνοντας τόσο τις απόψεις της «κλασσικής» αναρχικής παράδοσης στους Γκόντγουιν, Προυντόν, Μπακούνιν και Κροπότκιν, όσο λιγότερο γνωστών συγγραφέων και στοχαστών. (4)Αν και το άρθρο αυτό είναι πολύ σύντομο για να επιτρέψει μια πλήρη σύγκριση με τις σεξουαλικές πολιτικές της σοσιαλιστικής παράδοσης, κάποιες προτάσεις θα μας επιτρέψουν να διαγράψουμε τις διαφορές ανάμεσα στα δυο κινήματα. Το άρθρο θα καταλήξει με κάποιες προτάσεις για περεταίρω έρευνα. Το υλικό μου αντλείται από όλες τις παραδόσεις του Ευρωπαϊκού αναρχισμού, με κεντρική θέση στις δυο κορυφές της αναρχικής πολιτικής κουλτούρας: τις ριζοσπαστικές συζητήσεις της Γαλλικής πολιτικής πρωτοπορίας στα τέλη του 19ου αιώνα και το μαζικό πολιτικό κίνημα του αναρχοσυνδικαλισμού στην Ισπανία του 20ου αιώνα. Το περισσότερο υλικό αντλείται από τον «αναρχικό αιώνα», τα εκατό χρόνια ανάμεσα στη δημοσίευση του «Τι είναι ιδιοκτησία» του Προυντόν (1840) και την ήττα της CNT στην Ισπανία του 1939. Για να παρουσιαστεί μια πλήρη συζήτηση των ζητημάτων αυτών θα έπρεπε να εξεταστούν στο πλαίσιο μιας κοινωνικής ιστορίας του αναρχικών κινημάτων «από τα κάτω». (5)

Περισσότερα εδώ

Φαρμακο-Πορνογραφικές Πολιτικές: Προς μια Νέα Οικολογία του Φύλου

Posted in ξένα, Uncategorized with tags , , , , , on September 27, 2008 by simeonvatalos

Της Beatriz Preciado, από το περιοδικό Parallax 14(1), το Φλεβάρη του 2008

Ίσως κάποιοι από εσάς να έχετε ήδη αντιληφθεί την αδυναμία αυτού του μπλόγκ για το κυβερνοπάνκ. Ίσως και όχι, αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Το άρθρο που ακολουθεί είναι-κατ’ εμέ – ένα παράδειγμα της επέκτασης των θεμάτων του κυβερνοπάνκ στη σύγχρονη θεωρία, και ειδικά σε εκείνη που προσπαθεί όχι μόνο να ερμηνεύσει αυτόν τον κόσμο, ούτε βέβαια και να τον αλλάξει, αλλά να βρει τις γραμμές φυγής που θα οδηγήσουν τη νέα «έξοδο». Η άποψη της συγγραφέως είναι βέβαια ενδιαφέρουσα, αλλά ίσως και υπερβολική σε σημεία, αντανακλώντας την εμμονή της νέας αριστερής διανόησης να εφευρίσκει παντού αντιστάσεις. Το σημαντικό είναι για μένα είναι ότι η συγγραφέας αντιπαραβάλλει τις νέες τεχνολογίες με τα ιατρικά – και μη – πρόσθετα και εντοπίζει τις επιπτώσεις τους στο ζήτημα του φύλου. Για να γίνουν πιο ξεκάθαρα τα όσα ακολουθούν, πρέπει να ξεκαθαρίσω τη διαφορά των όρων «έμφυλη ταυτότητα» και «φύλο». Λέγοντας φύλο, εννοούμε το βιολογικό «τύπο» όπως αυτός καθορίζεται από τις συμβάσεις της βιολογίας (π.χ. στον άνθρωπο όπως και στα θηλαστικά,, η ύπαρξη του Υ χρωμοσώματος καθορίζει το άτομο ως «αρσενικό» και οδηγεί στην εμφάνιση αντίστοιχων γεννητικών οργάνων κλπ.). Με τον όρο «έμφυλη ταυτότητα» όμως, εννοούμε κάτι πιο σύνθετο που έχει να κάνει με τον τρόπο που η κοινωνία αντιλαμβάνεται και ορίζει το ανθρώπινο φύλο. Αυτό έχει να κάνει με σημαντικότατες πτυχές της κοινωνικής ζωής, που ξεκινούν από τα καθήκοντα της γυναίκας και του άντρα, τις απαιτήσεις και τα κριτήρια με τα οποία κάποιος ή κάποια ανταποκρίνεται στους κοινωνικούς ρόλους, τις θεωρίες περί μητρότητας και πατρότητας, τους δεσμούς συγγένειας, και φτάνουν μέχρι μακρο-κοινωνικά φαινόμενα όπως τη σύνδεση μητρότητας και έθνους για παράδειγμα (γιατί λέμε π.χ. πατρίδα (θηλυκό ουσιαστικό, ετσι;) και όχι μητρίδα;). Αυτά προς το παρόν, καλή ανάγνωση!

Κατά τη διάρκεια μιας πρόσφατης και ήδη περασμένης εποχής, ο Φορντισμός και η βιομηχανία αυτοκινήτων συνέθεσαν και καθόρισαν ένα συγκεκριμένο τρόπο παραγωγής και κατανάλωσης. Ο τρόπος αυτός θέσμισε μια Τεϊλοριστική παρέλκυση της ζωής: μια λεία και πολύχρωμη αισθητική του άψυχου αντικειμένου, ένα τρόπο σκέψης για το εσωτερικό διάστημα και τη ζωή στην πόλη, κάποιες αλληλοσυγκρουόμενες υποσχέσεις σωμάτων και μηχανών, ένα πεπαλαιωμένο τρόπο επιθυμίας και αντίστασης. Στα χρόνια που ακολούθησαν την ενεργειακή κρίση και την κατάρρευση της γραμμής παραγωγής, νέοι τομείς επιστρατεύτηκαν για να εξηγήσουν τις μεταμορφώσεις της παγκόσμιας οικονομίας. Έτσι, κάποιοι άρχισαν να λένε πως η βιοχημική βιομηχανία, τα ηλεκτρονικά, η πληροφορική ή οι τηλεπικοινωνίες αποτελούν τη νέα βιομηχανική βάση του καπιταλισμού.(1) Όμως οι λόγοι αυτοί δεν είναι αρκετοί για να εξηγήσουν την παραγωγή αξίας και ζωής στην παρούσα κοινωνία.

Περισσότερα εδω…