Archive for τάξη

Ο ανώμαλος hobo: τάξη, μειονότητες και πολιτική επινόηση στους Βιομηχανικούς Εργάτες του Κόσμου (IWW)

Posted in άρθρα, ξένα with tags , , , , , , , on November 24, 2009 by simeonvatalos

Ένα άρθρο του Nicholas Thoburn στην επιθεώρηση Social Movement Studies τομ.  2, αριθ. 1, 2003 με μια ενδιαφέρουσα ανάλυση των μεθόδων και του σκεπτικού των IWW ή αλλιώς wobblies, στις ΗΠΑ των αρχών του αιώνα.

Shall we still be slaves and work for wages?

It is outrageous—has been for ages. (‘Workingmen, Unite!’, IWW 1989: 64)

Το κίνημα των wobblies δεν ήταν ποτέ παρά ένας ριζοσπαστικός μύκητας στο εργατικό κίνημα. Αυτοί που δεν μπορούσαν να χωρέσουν σε ένα κανονικό, ορθολογικό κίνημα. (Samuel Gompers, πρόεδρος της AFL, στο The Wobblies 1979)

Απευθυνόμενος σε μια συγκέντρωση περίπου 200 συνδικαλιστών, επαναστατών, σοσιαλιστών και αναρχικών από 34 πολιτειακές, περιφερειακές και πανεθνικές οργανώσεις, ο William D. Haywood άνοιξε το ιδρυτικό συνέδριο των Βιομηχανικών Εργατών του Κόσμου (IWW), στις 27 Ιουνίου του 1905 στο Σικάγο, με τις λέξεις: “Συνάδελφοι εργάτες, αυτό είναι η Πανηπειρωτική Σύνοδος της εργατικής τάξης” (στο Kornbluh 1998: 1). Με σχεδόν μαθηματική απλότητα, το “Προοίμιο” του καταστατικού των IWW, το οποίο ανατυπώνεται σε κάθε δημοσίευσή τους, αναλύει λίγο περισσότερο τα χαρακτηριστικά αυτής της “εργατικής τάξης”:

“Η εργατική τάξη και η τάξη των εργοδοτών δεν έχουν τίποτε κοινό. Δεν μπορεί να υπάρξει ειρήνη εφόσον η πείνα και η ανάγκη μαστίζουν εκατομμύρια εργαζομένων και οι λίγοι που απαρτίζουν την εργοδοτική τάξη έχουν όλα τα αγαθά της ζωής.

Ανάμεσα σε αυτές τις δυο τάξεις, πρέπει να λάβει χώρα μια πάλη έως ότου οι εργάτες του κόσμου οργανωθούν ως τάξη, καταλάβουν τη γη και τα εργαλεία παραγωγής και καταργήσουν το σύστημα των μισθών.

διαβάστε παρακάτω…

Advertisements

Είμαστε Όλοι Εργάτες: Μια Ταξική Ανάλυση των Εργατικών Αγώνων στο Πανεπιστήμιο.

Posted in ξένα with tags , , , , , , , on February 2, 2009 by simeonvatalos

Της Amy Pason από το ηλεκτρονικό περιοδικό Ephemera: theory & politics in organization.

Αν και η διοίκηση του πανεπιστημίου έστελνε το φθινόπωρο του 2007 αναρίθμητα μέηλ προσπαθώντας να πείσει ότι «οι εργασίες συνεχίζονται» – business as usual-, καμιά δουλειά δε συνεχιζόταν διότι οι υπάλληλοι, τεχνικοί και υγειονομικοί εργαζόμενοι της Αμερικάνικης Ένωσης Πολιτειακών, Επαρχιακών και Δημοτικών Εργαζομένων (American Federation of State, County, and Municipal Employees – AFSCME) κατέβηκε σε απεργία για το βασικό μισθό στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα. Οι εργαζόμενοι της AFSCME στο πανεπιστήμιο αυτό ελέγχουν την καθημερινή λειτουργία του πανεπιστημίου, από τον προγραμματισμό των αιθουσών, την καταλογογράφηση της βιβλιοθήκης, τη διαχείριση των προϋπολογισμών του τμήματος, τη συντήρηση των εργαστηρίων, μέχρι που «σιγουρεύονται ότι βγαίνει το σωστό δόντι» (AFSCME, 2007b). Ως τότε, στα τρία μου χρόνια στο πανεπιστήμιο της Μινεσότα, business as usual δε σήμαινε πικετοφορίες μπροστά από τα κτίρια του πανεπιστημίου, ούτε κονκάρδες που έλεγαν «στηρίζουμε τους εργαζόμενους στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα», και σίγουρα δεν σήμαινε μέηλ από τη διεύθυνση που μου υπενθύμιζαν τα καθήκοντά μου (ότι έπρεπε να πάω να διδάξω στο πανεπιστήμιο) καθώς και τους περιορισμούς στην στήριξη που μπορούσα να παρέχω νόμιμα στους απεργούς.

Business as usual δε σήμαινε επίσης ποτέ πριν ότι τόσο οι φοιτητές όσο οι διδάσκοντες και το προσωπικό αρχίσαμε να αισθανόμαστε την ένταση και τη διάκριση ανάμεσα στους κόπους μας. Δεν σήμαινε ότι κατάλαβα πως η θέση μου στο πανεπιστήμιο δεν διέφερε από τους εργαζόμενους στην πικετοφορία, πως ως μεταπτυχιακή φοιτήτρια, πρώτα απ’ όλα θεωρούμουνα εργαζόμενη που παρέχει υπηρεσίες σε προπτυχιακούς. Αυτό το τελευταίο είναι ίσως το μεγαλύτερο μάθημα της αποτυχημένης απεργίας του 2007: είμαστε όλοι εργάτες και η καλύτερη στρατηγική για να δουλέψουμε ενάντια στην επιχειρηματοποίηση των πανεπιστημίων μας είναι να οργανωθούμε κατά μήκος των διαφόρων πόστων μας ως εργάτες.

Η επιχειρηματοποίηση του πανεπιστημίου έγινε δυνατή διότι οι διδάσκοντες και οι φοιτητές εργάστηκαν υπό την ψευδαίσθηση ότι η παραγωγή γνώσης – και ειδικά η διδασκαλία και η έρευνα – είναι με κάποιο τρόπο διαφορετική από άλλες μορφές εργασίας και είναι αποκομμένη από τη μισθωτή εργασία του προσωπικού του πανεπιστημίου. Η αντίληψη που λέει ότι η παραγωγή γνώσης δεν είναι εργασία διαιωνίζεται από μια συμβολική ιεραρχία στην οποία οι διδάσκοντες, οι φοιτητές και το προσωπικό λαμβάνουν διαφορετικές θέσεις προνομίων και στάτους στο οικονομικό σύστημα του πανεπιστημίου. Η πραγματικότητα, όμως, είναι ότι το «προϊόν» της ερευνητικής και διδακτικής δουλειάς του πανεπιστημίου παράγεται μόνο μέσω της συνεργασίας ανάμεσα σε διδάσκοντες, εργαζόμενους και φοιτητές (ειδικά προπτυχιακούς), και ότι όλη μας η εργασία είναι πραγματικός μόχθος. Ακόμα πιο αληθές είναι το γεγονός ότι όλοι μας βιώνουμε την εκμετάλλευση της εργασίας μας, αν και με διαφορετικές μορφές, διότι το κεφάλαιο δεν κάνει διακρίσεις.

Η επίμονη πίστη ότι οι θέσεις μας είναι διαφορετικές εμπόδισε την οργάνωση στα πανεπιστήμια κατά μήκος των τάξεων, ένας μηχανισμός που είναι όμοιος με εκείνους που τα εθνικά κράτη χρησιμοποιούν για να δημιουργήσουν διακρίσεις ανάμεσα στις εργαζόμενες, τις μεσαίες και τις ανώτερες τάξεις. Υπό την κυριαρχία της διοίκησης του πανεπιστημίου, η οποία έχει την εξουσία να αναδομεί, να δίνει αυξήσεις, και στην ουσία να ελέγχει τη σχέση του πανεπιστημίου με το κοινό, όλοι εμείς που εργαζόμαστε στο πανεπιστήμιο πρέπει να αναγνωρίζουμε ότι μπορούμε να βρούμε την αλληλεγγύη μέσα από την συνειδητοποίηση ότι η εργασία μας συνδέει. Η απεργία της AFSCME και οι προσπάθειες στήριξής της αποκάλυψαν το βαθμό στον οποίο η διοίκηση μας αντιλαμβάνεται όλους ως εργάτες, και από αυτή την οπτική γωνία πρέπει να δομήσουμε την ανάλυσή μας των μελλοντικών στρατηγικών. Δίνω εδώ μια ταξική ανάλυση ως πρίσμα μέσω του οποίου να κατανοήσουμε και να κινήσουμε τη στήριξη των απεργιών κάθε είδους στα πανεπιστήμιά μας.

η συνέχεια εδώ