Archive for ξένα

O David Harvey για την κρίση

Posted in ξένα with tags , , , on July 5, 2010 by simeonvatalos

via: ethnografix

Είμαστε Όλοι Εργάτες: Μια Ταξική Ανάλυση των Εργατικών Αγώνων στο Πανεπιστήμιο.

Posted in ξένα with tags , , , , , , , on February 2, 2009 by simeonvatalos

Της Amy Pason από το ηλεκτρονικό περιοδικό Ephemera: theory & politics in organization.

Αν και η διοίκηση του πανεπιστημίου έστελνε το φθινόπωρο του 2007 αναρίθμητα μέηλ προσπαθώντας να πείσει ότι «οι εργασίες συνεχίζονται» – business as usual-, καμιά δουλειά δε συνεχιζόταν διότι οι υπάλληλοι, τεχνικοί και υγειονομικοί εργαζόμενοι της Αμερικάνικης Ένωσης Πολιτειακών, Επαρχιακών και Δημοτικών Εργαζομένων (American Federation of State, County, and Municipal Employees – AFSCME) κατέβηκε σε απεργία για το βασικό μισθό στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα. Οι εργαζόμενοι της AFSCME στο πανεπιστήμιο αυτό ελέγχουν την καθημερινή λειτουργία του πανεπιστημίου, από τον προγραμματισμό των αιθουσών, την καταλογογράφηση της βιβλιοθήκης, τη διαχείριση των προϋπολογισμών του τμήματος, τη συντήρηση των εργαστηρίων, μέχρι που «σιγουρεύονται ότι βγαίνει το σωστό δόντι» (AFSCME, 2007b). Ως τότε, στα τρία μου χρόνια στο πανεπιστήμιο της Μινεσότα, business as usual δε σήμαινε πικετοφορίες μπροστά από τα κτίρια του πανεπιστημίου, ούτε κονκάρδες που έλεγαν «στηρίζουμε τους εργαζόμενους στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα», και σίγουρα δεν σήμαινε μέηλ από τη διεύθυνση που μου υπενθύμιζαν τα καθήκοντά μου (ότι έπρεπε να πάω να διδάξω στο πανεπιστήμιο) καθώς και τους περιορισμούς στην στήριξη που μπορούσα να παρέχω νόμιμα στους απεργούς.

Business as usual δε σήμαινε επίσης ποτέ πριν ότι τόσο οι φοιτητές όσο οι διδάσκοντες και το προσωπικό αρχίσαμε να αισθανόμαστε την ένταση και τη διάκριση ανάμεσα στους κόπους μας. Δεν σήμαινε ότι κατάλαβα πως η θέση μου στο πανεπιστήμιο δεν διέφερε από τους εργαζόμενους στην πικετοφορία, πως ως μεταπτυχιακή φοιτήτρια, πρώτα απ’ όλα θεωρούμουνα εργαζόμενη που παρέχει υπηρεσίες σε προπτυχιακούς. Αυτό το τελευταίο είναι ίσως το μεγαλύτερο μάθημα της αποτυχημένης απεργίας του 2007: είμαστε όλοι εργάτες και η καλύτερη στρατηγική για να δουλέψουμε ενάντια στην επιχειρηματοποίηση των πανεπιστημίων μας είναι να οργανωθούμε κατά μήκος των διαφόρων πόστων μας ως εργάτες.

Η επιχειρηματοποίηση του πανεπιστημίου έγινε δυνατή διότι οι διδάσκοντες και οι φοιτητές εργάστηκαν υπό την ψευδαίσθηση ότι η παραγωγή γνώσης – και ειδικά η διδασκαλία και η έρευνα – είναι με κάποιο τρόπο διαφορετική από άλλες μορφές εργασίας και είναι αποκομμένη από τη μισθωτή εργασία του προσωπικού του πανεπιστημίου. Η αντίληψη που λέει ότι η παραγωγή γνώσης δεν είναι εργασία διαιωνίζεται από μια συμβολική ιεραρχία στην οποία οι διδάσκοντες, οι φοιτητές και το προσωπικό λαμβάνουν διαφορετικές θέσεις προνομίων και στάτους στο οικονομικό σύστημα του πανεπιστημίου. Η πραγματικότητα, όμως, είναι ότι το «προϊόν» της ερευνητικής και διδακτικής δουλειάς του πανεπιστημίου παράγεται μόνο μέσω της συνεργασίας ανάμεσα σε διδάσκοντες, εργαζόμενους και φοιτητές (ειδικά προπτυχιακούς), και ότι όλη μας η εργασία είναι πραγματικός μόχθος. Ακόμα πιο αληθές είναι το γεγονός ότι όλοι μας βιώνουμε την εκμετάλλευση της εργασίας μας, αν και με διαφορετικές μορφές, διότι το κεφάλαιο δεν κάνει διακρίσεις.

Η επίμονη πίστη ότι οι θέσεις μας είναι διαφορετικές εμπόδισε την οργάνωση στα πανεπιστήμια κατά μήκος των τάξεων, ένας μηχανισμός που είναι όμοιος με εκείνους που τα εθνικά κράτη χρησιμοποιούν για να δημιουργήσουν διακρίσεις ανάμεσα στις εργαζόμενες, τις μεσαίες και τις ανώτερες τάξεις. Υπό την κυριαρχία της διοίκησης του πανεπιστημίου, η οποία έχει την εξουσία να αναδομεί, να δίνει αυξήσεις, και στην ουσία να ελέγχει τη σχέση του πανεπιστημίου με το κοινό, όλοι εμείς που εργαζόμαστε στο πανεπιστήμιο πρέπει να αναγνωρίζουμε ότι μπορούμε να βρούμε την αλληλεγγύη μέσα από την συνειδητοποίηση ότι η εργασία μας συνδέει. Η απεργία της AFSCME και οι προσπάθειες στήριξής της αποκάλυψαν το βαθμό στον οποίο η διοίκηση μας αντιλαμβάνεται όλους ως εργάτες, και από αυτή την οπτική γωνία πρέπει να δομήσουμε την ανάλυσή μας των μελλοντικών στρατηγικών. Δίνω εδώ μια ταξική ανάλυση ως πρίσμα μέσω του οποίου να κατανοήσουμε και να κινήσουμε τη στήριξη των απεργιών κάθε είδους στα πανεπιστήμιά μας.

η συνέχεια εδώ

Η παρακμή του σεξουαλικού ριζοσπαστισμού στην Ολλανδία

Posted in ξένα, Uncategorized with tags , , , on November 15, 2008 by simeonvatalos

Του Gert Hekma

Η σεξουαλική επανάσταση του τέλους της δεκαετίας του 60 έδωσε ελπίδες στις φιλελεύθερες και προοδευτικές ομάδες της Ολλανδίας. Όντας από τις αρχές του 20ου αιώνα υπό τη διακυβέρνηση συνασπισμών που εμπεριείχαν πάντοτε τουλάχιστο κάποια ορθόδοξα προτεσταντικά ή/και καθολικά κόμματα, οι πολιτικές της χώρας στα σεξουαλικά θέματα ήταν σίγουρα συντηρητικές. Ενώ τα χριστιανικά κόμματα κατόρθωσαν να παραμείνουν στην εξουσία μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 90, η αντίστασή τους ενάντια στις πιο φιλελεύθερες σεξουαλικές πολιτικές έχασε την ορμή της από τη δεκαετία του 60 και μετά, όταν ηγετικές ομάδες τόσο των καθολικών όσο και των καλβινιστών άρχισαν να υποστηρίζουν αρκετές από της αρχές της σεξουαλικής επανάστασης (Oosterhuis 1999).

Carpet

Οι Ολλανδοί είχαν ήδη ένα αξιοσημείωτο νομικό πλαίσιο σε ό,τι αφορούσε τη σεξουαλικότητα. Η καλβινιστική Ολλανδία, αντίθετα από την αγγλικανική Μεγάλη Βρετανία, τη λουθηρανική Γερμανία και Σκανδιναβία, ακολούθησε την πορεία της Γαλλίας και του Διαφωτισμού αποποινικοποιώντας τη μη-αναπαραγωγική και μη-γαμήλια σεξουαλικότητα ήδη από τις αρχές του 19ου αιώνα. Η Ολλανδία είχε κατακτηθεί το 1810-13 από τους Γάλλους, οι οποίοι εισήγαγαν τον δικό τους Αστικό και Ποινικό Κώδικα. Οι Ολλανδοί κράτησαν τους Γαλλικούς νόμους ακόμα και μετά την ήττα του Ναπολέοντα, ενώ διατήρησαν το φιλελεύθερο πνεύμα τους ακόμα και όταν αντικατέστησαν τους νόμους αυτούς με Ολλανδικούς. Ο γαλλικός ποινικός κώδικας απαγόρευε μόνο το κέρδος από πορνεία ή προσβολή της δημόσιας αιδούς, ενώ η ηλικία συναίνεσης ήταν τα 12 χρόνια. Η εισαγωγή των Ναπολεόντειων νόμων το 1811 έφερε μια τεράστια αλλαγή, αφού όλων των ειδών οι συμπεριφορές που θεωρούνταν αμαρτήματα και εγκλήματα στο παρελθόν πλέον έμεναν ατιμώρητες (Hekma 1987).

περισσότερα…

«Μαζί θα φτιάξουμε ένα καινούριο κόσμο»: Σεξουαλικός και Πολιτικός Ουτοπισμός

Posted in ξένα with tags , , , , , on November 6, 2008 by simeonvatalos

Απλώνοντας το χέρι για να πιάσουμε το φεγγάρι μαθαίνουμε, λένε, να πιάνουμε. Ο ουτοπισμός, ή «κοινωνικός οραματισμός» είναι η εκπαίδευση της επιθυμίας για ένα καλύτερο κόσμο, άρα απαραίτητο κομμάτι κάθε κινήματος για κοινωνική αλλαγή. Σε αυτό το άρθρο χρησιμοποιώ παραδείγματα από την έρευνά μου πάνω στον αναρχισμό, το φύλο και τη σεξουαλικότητα στη Μεγάλη Βρετανία από το 1880 και μετά, για να συζητήσω τις μεταλλασσόμενες έννοιες του ελεύθερου έρωτα και τη σχέση μεταξύ της σεξουαλικής ελευθερίας και της κοινωνικής αλλαγής, ειδικά για τις γυναίκες.

valloton_mensongeΌλες οι ποικιλίες του αναρχισμού μοιράζονται την απόρριψη του κράτους, των νόμων και των θεσμών του, ανάμεσά τους και του γάμου. Όμως η έννοια του ελεύθερου έρωτα δεν είναι στατική αλλά ιστορικά συγκεκριμένη. Στα τέλη του 19ου αιώνα, οι κριτικοί του συνέδεσαν το σεξουαλικό με τον κοινωνικό κίνδυνο. Στα πλαίσια μιας πιο γενικευμένης δημόσιας συζήτησης περί γάμου, οι αναρχικοί έπρεπε να τοποθετηθούν και οι αναρχικές γυναίκες έθεσαν το ζήτημα σε φεμινιστικό πλαίσιο. Πολλοί είδαν τον ελεύθερο έρωτα ως κεντρικό στην κριτική του καπιταλισμού και της πατριαρχίας, ως βάση μιας πλατύτερης πάλης γύρω από ζητήματα όπως η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση, η αντισύλληψη, και η οικονομική και κοινωνική ανεξαρτησία των γυναικών.

Πως γινόταν αντιληπτός ο ελεύθερος έρωτας; Δεν υπήρχε ένα και μοναδικό μοντέλο, αλλά η συζήτηση πάντα άρχιζε από τη νομική και κοινωνική υποτέλεια των γυναικών στο γάμο ως καταστροφική τόσο για τους άντρες όσο και για τις γυναίκες.

περισσότερα εδώ

Μέτρηση και Χρηματιστηριακή Οικονομία

Posted in ξένα with tags , , , on October 13, 2008 by simeonvatalos

Του Christian Marazzi, από την ιστοσελίδα Generation Online

Το κειμενάκι που ακολουθεί είναι μια μικρή παρέμβαση στην επικαιρότητα, κάτι που το μπλόγκ αυτό δεν συνηθίζει. Έκρινα όμως ότι πρέπει να δημοσιευτεί, διότι θέτει μια κατ’εμέ σωστή βάση πάνω στην οποία μπορούμε να μιλήσουμε για την παρούσα «κρίση», ίσως τη σοβαρότερη που αντιμετωπίζει η παγκόσμια οικονομία τον τελευταίο αιώνα. Η συζήτηση αυτή για μένα δεν μπορεί να περιστρέφεται γύρω από την παραδοσιακή γκρίνια της αριστεράς, ούτε γύρω από το αν τελικά περισσότερο ή λιγότερο κράτος είναι αυτό που χρειάζεται στον καπιταλισμό για να επιζήσει. Πρέπει, αντίθετα, να πάρει πιο «κινηματικό» χαρακτήρα. Να σταματήσει δηλαδή να αναρωτιέται «τις πταίει» και να αρχίσει να σκέβεται «τι να κάνουμε».

Επειδή έτοιμες απαντήσεις δεν υπάρχουν, αλλά ούτε και έτοιμες ερωτήσεις, καταθέτω απλώς εδώ τρία χαρακτηριστικά που νομίζω χρωματίζουν την περίσταση: Πρώτον, είναι σαφές ότι κανείς δε συζητά πλέον για νεοφιλελευθερισμό, κρατικοποιήσεις, ή σοσιαλιστικά μοντέλα ανάπτυξης με τον ίδιο τρόπο. Έχει γίνει ξεκάθαρο ότι κορυφαίο μέλημα είναι να σωθεί ο καπιταλισμός, να διατηρηθεί πάση θυσία η αέναη κερδοφορία, να συντηρηθεί η υπάρχουσα κατάσταση. Το ιδεολογικό παιχνίδι παίζεται βέβαια μπροστά στις κάμερες, στη βουλή, στο βήμα των ρητόρων. Βασική του συνιστώσα είναι το γνωστό παραμύθι που βρίσκεται στη βάση της πρωτογενούς συσσώρευσης, όπως το είχε άλλοτε εντοπίσει ο Μαρξ. Το παραμύθι βέβαια άλλαξε, και στις μέρες μας λέει πως για όλα δε φταίει ο καπιταλισμός, αλλά οι πονηροί και άπληστοι εκείνοι που εκμεταλλεύονται τις αδυναμίες του για να πλουτίσουν. Στην ουσία όλοι, ακόμα και εκείνοι που απορούν από πότε το φαιρ πλέι έγινε αρχή της ελεύθερης αγοράς, συμφωνούν σε αυτή τη βασική αρχή: καπιταλισμός ή χάος. Δεύτερον, είναι εμφανές ότι η καθεστωτική αριστερά μασάει τα νύχια της, έχει φτάσει στο σημείο να προτάσσει την οπισθοχώρηση προκειμένου να κερδίσει μια αμφίβολη νίκη απέναντι στις νεοφιλελεύθερες δυνάμεις οι οποίες είναι ξεκάθαρο ότι τα έκαναν σκατά. Η τακτική της είναι τακτική νηπιαγωγείου: «σας τα λέγαμε εμείς, είδατε τώρα; Πάμε πίσω στο φιλόξενο κρατισμό και όλα θα λυθούν». Το τρίτο είναι ότι πλέον η συζήτηση περί οικονομίας γίνεται με όρους συναισθηματικούς: πανικός, αγωνία, εμπιστοσύνη, κλπ. Κάτι τέτοιο δεν είναι τυχαίο, και χρειάζεται από μόνο του μια σοβαρότερη εξήγηση που ίσως μας οδηγεί στην αρχή του μίτου που δείχνει προς την έξοδο. Αυτό επιχειρεί με σύντομο τρόπο το κείμενο που ακολουθεί. Καλή ανάγνωση.

Θα προσπαθήσω να εξετάσω το ερώτημα της αξίας και του μέτρου στη διαδικασία της μετατροπής σε χρηματιστηριακό κεφάλαιο. Δεν θα διαβάσω ένα έτοιμο κείμενο, αλλά μια λίστα σημείων και ερωτημάτων την οποία θα σας μοιράσω κατόπιν. Ας αρχίσω από το τέλος για να σιγουρευτώ ότι θα καταλήξουμε κάπου.

Το τέλος είναι να ρωτήσουμε: τι εννοούμε όταν ρωτάμε για το μέτρο ή την μονάδα μέτρησης κάποιου πράγματος; Θα το θέσω ευθέως: το μόνο ενδιαφέρον που έχουμε στον τρόπο με τον οποίο η μαρξιστική παράδοση ορίζει την αξία ή κατασκευάζει μια θεωρία της αξίας, το μόνο ενδιαφέρον σε αυτή την προσπάθεια, βρίσκεται στην αντίφαση στην οποία οδηγεί η θεωρία της αξίας. Το να μετράς την αξία, είναι, πρώτα απ’ όλα, να θέτεις το ερώτημα της κρίσης της αξίας. Η μονάδα μέτρησης της διαδικασίας αξιοποίησης είναι η κρίση, ο μηχανισμός της εκμετάλλευσης ξεσκεπάζεται μέσα από την κρίση, και οι υλικές συνθήκες της απελευθέρωσης τίθενται από την κρίση. Εκεί θέλω να καταλήξω.

περισσότερα εδώ…

Αναρχισμός και Φεμινισμός: Μια Ιστορική Επισκόπηση

Posted in ξένα, Uncategorized with tags , , , , on September 29, 2008 by simeonvatalos

Του Sharif Gemie, από την επιθεώρηση Women’s History Review, τόμος 5 (3) του 1996

Δύο βιβλία που εκδόθηκαν πρόσφατα πραγματεύονται σημαντικά ερωτήματα πάνω στην ιστορική σχέση μεταξύ αναρχισμού και φεμινισμού. Το Free Women of Spain της Martha Ackelsberg εξετάζει τη δύσκολη ανάπτυξη ενός αναρχοφεμινιστικού ρεύματος μέσα σε, και παράλληλα με, τους εγκαθιδρυμένους αναρχικούς και αναρχοσυνδικαλιστικούς θεσμούς. Μετά από μακρές συζητήσεις, ένα αυτόνομο παρακλάδι του αναρχοφεμινισμού αναδύθηκε το 1936 με την μορφή των Mujeres Libres. (1) Το βιβλίο Emma Goldman, από την Bonnie Haaland, πραγματεύεται τις πολιτικές επεκτάσεις της φεμινιστικής ερμηνείας που έδωσε η Έμμα Γκόλντμαν στην αναρχική σκέψη. (2) Η έρευνά της αναγνωρίζει την ασυνήθιστη φύση του φεμινισμού της Γκόλντμαν: έντονα κριτική προς το φεμινισμό εκείνο που στόχο είχε την ψήφο των γυναικών, παράξενα και ανοιχτά ετερόφυλη στη σεξουαλική της πολιτική, αλλά επίσης ειλικρινής και ευπροσήγορη όσον αφορά τον αγώνα της για τα γυναικεία δικαιώματα και την κριτική της στην πατριαρχική καταπίεση. Και τα δύο αυτά έργα βαθύνουν σημαντικά τις γνώσεις μας για τη σεξουαλική πολιτική των αναρχικών και μας βοηθάνε να διορθώσουμε κάποια από τα ελαττώματα προηγούμενων έργων. (3)

Σε τούτη την εργασία θα αναπτύξω τις ιδέες και συζητήσεις που προέκυψαν από τα έργα αυτά και έτσι θα παρουσιάσω μια πιο ευρεία καταγραφή των σχέσεων μεταξύ των δυο παραδόσεων. Πρέπει να τονίσω ότι στόχος μου δεν είναι να παρουσιάσω μια απολογία, ή μια άρνηση, της μπερδεμένης και συχνά απογοητευτικής αντίδρασης των αναρχικών στην ανάπτυξη του φεμινισμού. Ο «αναρχο-σεξισμός» ήταν μια αληθινή και ισχυρή δύναμη. Επηρέασε ισχυρά πολλούς θεωρητικούς και πολλές οργανώσεις, ενώ καθήλωσε μεγάλο μέρος της αναρχικής σκέψης. Παρόλα αυτά, είναι πολύ εύκολο να καταγράψουμε απλώς την ύπαρξή του. Στο άρθρο αυτό, αντίθετα, θα εξετάσω λεπτομερειακά τις δομές και τις έννοιες της αναρχικής πολιτικής κουλτούρας που επέτρεψαν ή ακόμα και ενθάρρυναν την ανάπτυξη τέτοιων στάσεων. Αφού δείξουμε τους περιορισμούς αυτούς μέσα στον αναρχισμό, πρέπει κατόπιν να περιορίσουμε την αντίληψη του αναρχισμού ως εγγενώς πατριαρχικού, σημειώνοντας την ύπαρξη αντιτιθέμενων ρευμάτων. Είναι εκπληκτικό ότι υπάρχουν δεδομένα που καταδεικνύουν την ανάπτυξη πρώιμων φεμινιστικών ή και πλήρως φεμινιστικών ρευμάτων μέσα στον αναρχισμό. Το θέμα του άρθρου λοιπόν μπορεί να ειδωθεί ως ένα διπλό παράδοξο: πρώτα από όλα το παράδοξο των αναρχικών, που ενώ ήταν τόσο περήφανοι για τον αντί-αυταρχισμό τους, τη σκεπτικιστική τους ανάλυση των δομών εξουσίας και την πραγματική τους ικανότητα να αμφισβητήσουν τις κυρίαρχες πολιτικές κουλτούρες του 19ου αιώνα, ήταν εντούτοις τόσο τυφλοί απέναντι στην ύπαρξη τυραννιών βασισμένων στο φύλο. Το δεύτερο παράδοξο είναι πως μέσα σε αυτή τη σκληρή, αρρενωπή κουλτούρα, αναπτύχθηκε παρόλα αυτά ένα πρώτο-φεμινιστικό ρεύμα.

Ένας δευτερεύων στόχος είναι να κινηθώ προς ένα επανακαθορισμό της αναρχικής πολιτικής κουλτούρας. Για να το κάνω αυτό, θα εξετάσω ένα ευρύ πεδίο πηγών, σημειώνοντας τόσο τις απόψεις της «κλασσικής» αναρχικής παράδοσης στους Γκόντγουιν, Προυντόν, Μπακούνιν και Κροπότκιν, όσο λιγότερο γνωστών συγγραφέων και στοχαστών. (4)Αν και το άρθρο αυτό είναι πολύ σύντομο για να επιτρέψει μια πλήρη σύγκριση με τις σεξουαλικές πολιτικές της σοσιαλιστικής παράδοσης, κάποιες προτάσεις θα μας επιτρέψουν να διαγράψουμε τις διαφορές ανάμεσα στα δυο κινήματα. Το άρθρο θα καταλήξει με κάποιες προτάσεις για περεταίρω έρευνα. Το υλικό μου αντλείται από όλες τις παραδόσεις του Ευρωπαϊκού αναρχισμού, με κεντρική θέση στις δυο κορυφές της αναρχικής πολιτικής κουλτούρας: τις ριζοσπαστικές συζητήσεις της Γαλλικής πολιτικής πρωτοπορίας στα τέλη του 19ου αιώνα και το μαζικό πολιτικό κίνημα του αναρχοσυνδικαλισμού στην Ισπανία του 20ου αιώνα. Το περισσότερο υλικό αντλείται από τον «αναρχικό αιώνα», τα εκατό χρόνια ανάμεσα στη δημοσίευση του «Τι είναι ιδιοκτησία» του Προυντόν (1840) και την ήττα της CNT στην Ισπανία του 1939. Για να παρουσιαστεί μια πλήρη συζήτηση των ζητημάτων αυτών θα έπρεπε να εξεταστούν στο πλαίσιο μιας κοινωνικής ιστορίας του αναρχικών κινημάτων «από τα κάτω». (5)

Περισσότερα εδώ

Φαρμακο-Πορνογραφικές Πολιτικές: Προς μια Νέα Οικολογία του Φύλου

Posted in ξένα, Uncategorized with tags , , , , , on September 27, 2008 by simeonvatalos

Της Beatriz Preciado, από το περιοδικό Parallax 14(1), το Φλεβάρη του 2008

Ίσως κάποιοι από εσάς να έχετε ήδη αντιληφθεί την αδυναμία αυτού του μπλόγκ για το κυβερνοπάνκ. Ίσως και όχι, αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Το άρθρο που ακολουθεί είναι-κατ’ εμέ – ένα παράδειγμα της επέκτασης των θεμάτων του κυβερνοπάνκ στη σύγχρονη θεωρία, και ειδικά σε εκείνη που προσπαθεί όχι μόνο να ερμηνεύσει αυτόν τον κόσμο, ούτε βέβαια και να τον αλλάξει, αλλά να βρει τις γραμμές φυγής που θα οδηγήσουν τη νέα «έξοδο». Η άποψη της συγγραφέως είναι βέβαια ενδιαφέρουσα, αλλά ίσως και υπερβολική σε σημεία, αντανακλώντας την εμμονή της νέας αριστερής διανόησης να εφευρίσκει παντού αντιστάσεις. Το σημαντικό είναι για μένα είναι ότι η συγγραφέας αντιπαραβάλλει τις νέες τεχνολογίες με τα ιατρικά – και μη – πρόσθετα και εντοπίζει τις επιπτώσεις τους στο ζήτημα του φύλου. Για να γίνουν πιο ξεκάθαρα τα όσα ακολουθούν, πρέπει να ξεκαθαρίσω τη διαφορά των όρων «έμφυλη ταυτότητα» και «φύλο». Λέγοντας φύλο, εννοούμε το βιολογικό «τύπο» όπως αυτός καθορίζεται από τις συμβάσεις της βιολογίας (π.χ. στον άνθρωπο όπως και στα θηλαστικά,, η ύπαρξη του Υ χρωμοσώματος καθορίζει το άτομο ως «αρσενικό» και οδηγεί στην εμφάνιση αντίστοιχων γεννητικών οργάνων κλπ.). Με τον όρο «έμφυλη ταυτότητα» όμως, εννοούμε κάτι πιο σύνθετο που έχει να κάνει με τον τρόπο που η κοινωνία αντιλαμβάνεται και ορίζει το ανθρώπινο φύλο. Αυτό έχει να κάνει με σημαντικότατες πτυχές της κοινωνικής ζωής, που ξεκινούν από τα καθήκοντα της γυναίκας και του άντρα, τις απαιτήσεις και τα κριτήρια με τα οποία κάποιος ή κάποια ανταποκρίνεται στους κοινωνικούς ρόλους, τις θεωρίες περί μητρότητας και πατρότητας, τους δεσμούς συγγένειας, και φτάνουν μέχρι μακρο-κοινωνικά φαινόμενα όπως τη σύνδεση μητρότητας και έθνους για παράδειγμα (γιατί λέμε π.χ. πατρίδα (θηλυκό ουσιαστικό, ετσι;) και όχι μητρίδα;). Αυτά προς το παρόν, καλή ανάγνωση!

Κατά τη διάρκεια μιας πρόσφατης και ήδη περασμένης εποχής, ο Φορντισμός και η βιομηχανία αυτοκινήτων συνέθεσαν και καθόρισαν ένα συγκεκριμένο τρόπο παραγωγής και κατανάλωσης. Ο τρόπος αυτός θέσμισε μια Τεϊλοριστική παρέλκυση της ζωής: μια λεία και πολύχρωμη αισθητική του άψυχου αντικειμένου, ένα τρόπο σκέψης για το εσωτερικό διάστημα και τη ζωή στην πόλη, κάποιες αλληλοσυγκρουόμενες υποσχέσεις σωμάτων και μηχανών, ένα πεπαλαιωμένο τρόπο επιθυμίας και αντίστασης. Στα χρόνια που ακολούθησαν την ενεργειακή κρίση και την κατάρρευση της γραμμής παραγωγής, νέοι τομείς επιστρατεύτηκαν για να εξηγήσουν τις μεταμορφώσεις της παγκόσμιας οικονομίας. Έτσι, κάποιοι άρχισαν να λένε πως η βιοχημική βιομηχανία, τα ηλεκτρονικά, η πληροφορική ή οι τηλεπικοινωνίες αποτελούν τη νέα βιομηχανική βάση του καπιταλισμού.(1) Όμως οι λόγοι αυτοί δεν είναι αρκετοί για να εξηγήσουν την παραγωγή αξίας και ζωής στην παρούσα κοινωνία.

Περισσότερα εδω…