Archive for ιστορία

Η Ομάδα 43

Posted in άρθρα, δικά with tags , , on June 12, 2012 by simeonvatalos

Ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος είχε τελειώσει, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης άνοιγαν τη φρίκη τους, οι περίπου 60 χιλιάδες εβραίοι στρατιώτες που είχαν πολεμήσει με τις βρετανικές δυνάμεις εναντίον του άξονα επέστρεψαν στα σπίτια τους, για να ανακαλύψουν πως ο φασισμός δεν είχε συντριβεί όπως τους είχαν πει, αλλά υπήρχε ακόμη δίπλα τους. Ο Oswald Mosley, ηγέτης των εγγλέζων μελανοχιτώνων ξανάστησε την οργάνωση εκείνη που ήταν υπεύθυνη για διωγμούς εβραίων και κομμουνιστών στις γειτονιές των πόλεων της Αγγλίας, και ειδικότερα στο Λονδίνο, πριν τον πόλεμο.

Οι κάτοικοι των γειτονιών αυτών του ανατολικού Λονδίνου, που τότε ακόμα ήταν φτωχογειτονιές με μεγάλη αναλογία εβραίων κατοίκων, είχαν ζωντανές τις αναμνήσεις από αναμετρήσεις όπως η “μάχη της Cable Street” στο East End. Στη μάχη αυτή, τον Οκτώβρη του ’36, περίπου τριακόσιες χιλιάδες αντιφασίστες, ανάμεσα τους μέλη από εβραϊκές, σοσιαλιστικές, αναρχικές και κομμουνιστικές οργανώσεις, καθώς και ομάδες Ιρλανδών, συγκρούστηκαν στα οδοφράγματα με τους 10.000 περίπου αστυνομικούς που προσπάθησαν να ανοίξουν το δρόμο για να περάσουν οι φασίστες του Mosley μέσα από το East End.

Ο Mosley επιχείρησε να αναβιώσει την “Ένωση Βρετανών Φασιστών” μετά τον πόλεμο, βοηθούμενος από άλλα φυντάνια όπως ο Jeffrey Hamm, ηγέτη της ομάδας “Σύνδεσμος Βρετανών Απόστρατων”. Ως το 1947 περίπου, το κοινό αίσθημα ήταν εναντίον των φασιστών, θεωρώντας τους υπεύθυνους για όλες τις θηριωδίες των Ναζί. Ωστόσο, με τα γεγονότα στην Παλαιστίνη το 1947, και το ξέσπασμα μεγάλων αντισημιτικών ταραχών στο Λίβερπουλ, οι φασιστικές οργανώσεις βρήκαν πρόσφορο έδαφος. Μόνο ο “Σύνδεσμος” έκανε 52 συγκεντρώσεις στο Λονδίνο εκείνη τη χρονιά. Η συμμετοχή αυξανόταν εκθετικά: από 600 με 700 άτομα σε μια συγκέντρωση στο Dalston του ανατολικού Λονδίνου τον Ιούλιο, σε 3.000 τον Οκτώβρη. Οι επίσημες εβραϊκές οργανώσεις, παρά το ότι έβλεπαν τον αντισημιτισμό να επιστρέφει, προτίμησαν να μην αντιπαρατεθούν, διότι ανησυχούσαν για την εικόνα της κοινότητας.

Έτσι, μια ομάδα νεαρών εβραίων, 43 τον αριθμό στην πρώτη τους συνάντηση, αποφάσισε να πάρει την κατάσταση στα χέρια της και ξεκίνησε να χτυπά τους φασίστες μέσα στις γειτονιές του Λονδίνου. Έτσι γεννήθηκε η ομάδα 43, μια οργάνωση που είχε ως σκοπό “να ξεσκεπάσει το φασισμό και να τον καταστρέψει”. Καθώς η οργάνωση διευρύνθηκε, και στις γραμμές της μπήκαν και μη εβραίοι αντιφασίστες, απέκτησε παραρτήματα, ειδικότερα στις εργατικές γειτονιές του ανατολικού Λονδίνου, και επέκτεινε τη δράση της. Διέλυαν με τις παρεμβάσεις τους τις συγκεντρώσεις των φασιστών, επιτίθονταν στους εφημεριδοπώλες τους, επισκέπτονταν τα γραφεία τους με αγαθές προθέσεις και ενημέρωναν πολίτες που γράφονταν εν αγνοία τους σε οργανώσεις βιτρίνες του φασιστικού κόμματος. Μάλιστα, συχνά οι πολίτες τους οποίους προσέγγιζαν, συνεργαζόταν στη συνέχεια με την οργάνωση δίνοντάς της πληροφορίες από τα μέσα. Η μαχητική τους δράση στο δρόμο κατάφερε να συντρίψει τους φασίστες του Mosley και να σταματήσει τη φασιστική προπαγάνδα. Πράγματι, όταν πλέον οι συγκεντρώσεις της “ένωσης” σταμάτησαν και η εφημερίδα τους δεν κυκλοφορούσε στις γειτονιές, η ομάδα 43 θεώρησε ότι πέτυχε το σκοπό της και αυτοδιαλύθηκε το 1950.

Ακολουθεί ένα βίντεο από ένα σχετικό ντοκιμαντέρ του ΒΒC. Το ενδιαφέρον εδώ είναι τα δυο μεγάλα ζητήματα που βάζουν οι εβραίοι αντιφασίστες, τα οποία είναι πολύ καίρια και για την εποχή μας. Το πρώτο είναι το ζήτημα της σχέσης μεταξύ των πιο μαχητικών αντιφασιστών, οι οποίοι – γιατί συνήθως για άντρες πρόκειται – ειδικεύονται στη σώμα με σώμα μάχη στο δρόμο, και στα λιγότερο μαχητικά μέλη. Είναι ξεκάθαρο από τα λεγόμενα ότι εν πολλοίς υπήρχε μια σχέση ανάθεσης, απλούστατα διότι δεν μπορούσαν όλοι, ή δεν είχαν τη διάθεση, να συγκρουστούν στο δρόμο. Η παρουσία πολλών αγωνιστριών και αγωνιστών στους δρόμους έδινε άλλα πολιτικά χαρακτηριστικά στη δράση, που την έκαναν να φεύγει από την απλή αντιπαράθεση δυο γυμνασμένων συμμοριών.

Το δεύτερο ζήτημα έχει να κάνει με την αντιμετώπιση κάποιων πολιτών που έμπαιναν – εν αγνοία τους – σε οργανώσεις βιτρίνα του φασιστικού κόμματος. Οι κοινωνικές συνισταμένες φυσικά της δράσης των φασιστικών κομμάτων, καθώς και η ίδια η μορφή του κοινωνικού συνόλου διαφέρει από το τότε στο σήμερα. Ωστόσο, η στάση των αντιφασιστών απέναντι σε υποκείμενα που δεν ήταν μαχόμενοι φασίστες αλλά βρισκόταν στην επιρροή των φασιστικών οργανώσεων με τον ένα ή με τον άλλον τρόπο βάζει σε σκέψεις. Το κλίμα στην μεταπολεμική Αγγλία ήταν ίσως πρόσφορο σε ένα διάχυτο αντιφασισμό, με το εργατικό κίνημα σε μια σχετική άνοδο, με το εργατικό κόμμα στην κυβέρνηση, με νωπές τις εμπειρίες από τις φρικαλεότητες του πολέμου. Το σκεπτικό της οργάνωσης δεν δείχνει να θέλει να περιχαρακωθεί σε ένα ιδεολογικά καθαρό αντιφασισμό, να θέλει να βάλει διαχωρισμούς του τύπου: εμείς οι συνειδητοποιημένοι και ο βόθρος της κοινωνίας απέναντί μας, που τι να κάνουμε, πρέπει να τον υποστούμε. Αντίθετα, φαίνεται να θέλει να πάρει τον κόσμο με το μέρος της, προσφέροντάς του διεξόδους για πρακτική δράση και συνεισφορά στον αντιφασιστικό αγώνα.

Ίσως το Άουσβιτς να έκανε τη συγγραφή νέας ποίησης αδύνατη, όπως είχε πει ο Αντόρνο, ωστόσο οι εβραίοι αντιφασίστες έδειξαν με το κέφι τους και τη διαύγειά τους πως υπάρχει, ακόμα και για τους φορείς της φρίκης μια διέξοδος που δεν περνά απαραίτητα μέσα από τον επαναστατικό πεσιμισμό.

Για περαιτέρω διάβασμα:

Hillman, N. (2001). “Tell me chum, in case I got it wrong. What was it we were fighting during the war? The Re-emergence of British Fascism, 1945-58”. Contemporary British History 15 (4): 1–34

Morris Beckman, 2000. The 43 Group. Centerprice Publications.

αφορισμός νέου έτους

Posted in αφιονισμοί, δικά with tags on January 12, 2010 by simeonvatalos

Νά τι είναι λοιπόν η ιστορία:

αυτό που αρχίζει να υπάρχει εκεί όπου χάνεται η ευκαιρία.

Καλή χρονιά ρεμάλια!

Up in Smoke – Ο Πώλ Ματίκ γράφει για την Κρίση

Posted in Uncategorized with tags , , on May 6, 2009 by simeonvatalos

Ο Πωλ Ματίκ έγραψε μια σειρά άρθρων για την τρέχουσα κρίση στην αμερικάνικη Brooklyn Rail. Πρόκειται για αρκετά καλά εισαγωγικά κείμενα, τα οποία εύχομαι να συμβάλλουν σε μια συζήτηση για το τι σημαίνει κρίση και τους τρόπους με τους οποίους πρέπει να οργανωθούμε και να απαντήσουμε. Επειδή δεν έχω καιρό, αυτό που παρουσιάζω είναι μια εκτεταμένη ΠΕΡΙΛΗΨΗ του κειμένου και όχι μια ακριβής μετάφραση. Για οποιαδήποτε παράθεση του κειμένου λοιπόν καλό είναι να ανατρέξετε στο πρωτότυπο ΕΔΩ. Θα ακολουθήσουν εν καιρω και τα υπόλοιπα μέρη.

Ο Alan S. Blinder, πρώην διευθυντής της Federal Reserve Bank, έθεσε το ζήτημα στην πραγματική του βάση όταν είπε ότι τελικά ξεχνάμε ότι η αρχή του κακού ήταν η πτώση των τιμών της κατοικίας. Όλοι, από μικρούς ιδιοκτήτες μέχρι χρηματιστές της Γουόλ Στριτ, φρονούσαν ότι οι τιμές των σπιτιών θα ανέβαιναν αέναα. Όταν όμως άρχισαν να πέφτουν, όλα τα ιδρύματα που είχαν αγοράσει υποθήκες και δανείστηκαν με βάση αυτές, βρέθηκαν ξαφνικά να μη μπορούν να πληρώσουν αλλά ούτε να δανείσουν χρήμα. Προσπάθησαν τότε να βρουν χρήματα πουλώντας κάποια ακίνητα, αλλά αυτό έριξε τις τιμές χαμηλότερα. Οι επενδυτές πανικοβλήθηκαν. Γρήγορα αποδείχθηκε ότι  η οικονομία είναι πράγματι παγκοσμιοποιημένη: η Αμερικάνικη κατάρρευση μεταδόθηκε γρήγορα ανα τον κόσμο, βαθαίνοντας την Γιαπωνέζικη κρίση, κατακρημνίζοντας τη Ρώσικη χρηματαγορά και απειλώντας την Κινέζικη ανάπτυξη και τις Γερμανικές τράπεζες. Το ένα αποτέλεσμα ήταν η πίεση που ανάγκασε την αμερικάνικη κυβέρνηση να σώσει τον ασφαλιστικό κολοσσό AIG (85 δις δολάρια), το άλλο ήταν η άφιξη ξένων τραπεζών στις ΗΠΑ, έτοιμες να πάρουν τα πακέτα της κυβέρνησης.

τα υπόλοιπα εδώ

Αναρχισμός και Φεμινισμός: Μια Ιστορική Επισκόπηση

Posted in ξένα, Uncategorized with tags , , , , on September 29, 2008 by simeonvatalos

Του Sharif Gemie, από την επιθεώρηση Women’s History Review, τόμος 5 (3) του 1996

Δύο βιβλία που εκδόθηκαν πρόσφατα πραγματεύονται σημαντικά ερωτήματα πάνω στην ιστορική σχέση μεταξύ αναρχισμού και φεμινισμού. Το Free Women of Spain της Martha Ackelsberg εξετάζει τη δύσκολη ανάπτυξη ενός αναρχοφεμινιστικού ρεύματος μέσα σε, και παράλληλα με, τους εγκαθιδρυμένους αναρχικούς και αναρχοσυνδικαλιστικούς θεσμούς. Μετά από μακρές συζητήσεις, ένα αυτόνομο παρακλάδι του αναρχοφεμινισμού αναδύθηκε το 1936 με την μορφή των Mujeres Libres. (1) Το βιβλίο Emma Goldman, από την Bonnie Haaland, πραγματεύεται τις πολιτικές επεκτάσεις της φεμινιστικής ερμηνείας που έδωσε η Έμμα Γκόλντμαν στην αναρχική σκέψη. (2) Η έρευνά της αναγνωρίζει την ασυνήθιστη φύση του φεμινισμού της Γκόλντμαν: έντονα κριτική προς το φεμινισμό εκείνο που στόχο είχε την ψήφο των γυναικών, παράξενα και ανοιχτά ετερόφυλη στη σεξουαλική της πολιτική, αλλά επίσης ειλικρινής και ευπροσήγορη όσον αφορά τον αγώνα της για τα γυναικεία δικαιώματα και την κριτική της στην πατριαρχική καταπίεση. Και τα δύο αυτά έργα βαθύνουν σημαντικά τις γνώσεις μας για τη σεξουαλική πολιτική των αναρχικών και μας βοηθάνε να διορθώσουμε κάποια από τα ελαττώματα προηγούμενων έργων. (3)

Σε τούτη την εργασία θα αναπτύξω τις ιδέες και συζητήσεις που προέκυψαν από τα έργα αυτά και έτσι θα παρουσιάσω μια πιο ευρεία καταγραφή των σχέσεων μεταξύ των δυο παραδόσεων. Πρέπει να τονίσω ότι στόχος μου δεν είναι να παρουσιάσω μια απολογία, ή μια άρνηση, της μπερδεμένης και συχνά απογοητευτικής αντίδρασης των αναρχικών στην ανάπτυξη του φεμινισμού. Ο «αναρχο-σεξισμός» ήταν μια αληθινή και ισχυρή δύναμη. Επηρέασε ισχυρά πολλούς θεωρητικούς και πολλές οργανώσεις, ενώ καθήλωσε μεγάλο μέρος της αναρχικής σκέψης. Παρόλα αυτά, είναι πολύ εύκολο να καταγράψουμε απλώς την ύπαρξή του. Στο άρθρο αυτό, αντίθετα, θα εξετάσω λεπτομερειακά τις δομές και τις έννοιες της αναρχικής πολιτικής κουλτούρας που επέτρεψαν ή ακόμα και ενθάρρυναν την ανάπτυξη τέτοιων στάσεων. Αφού δείξουμε τους περιορισμούς αυτούς μέσα στον αναρχισμό, πρέπει κατόπιν να περιορίσουμε την αντίληψη του αναρχισμού ως εγγενώς πατριαρχικού, σημειώνοντας την ύπαρξη αντιτιθέμενων ρευμάτων. Είναι εκπληκτικό ότι υπάρχουν δεδομένα που καταδεικνύουν την ανάπτυξη πρώιμων φεμινιστικών ή και πλήρως φεμινιστικών ρευμάτων μέσα στον αναρχισμό. Το θέμα του άρθρου λοιπόν μπορεί να ειδωθεί ως ένα διπλό παράδοξο: πρώτα από όλα το παράδοξο των αναρχικών, που ενώ ήταν τόσο περήφανοι για τον αντί-αυταρχισμό τους, τη σκεπτικιστική τους ανάλυση των δομών εξουσίας και την πραγματική τους ικανότητα να αμφισβητήσουν τις κυρίαρχες πολιτικές κουλτούρες του 19ου αιώνα, ήταν εντούτοις τόσο τυφλοί απέναντι στην ύπαρξη τυραννιών βασισμένων στο φύλο. Το δεύτερο παράδοξο είναι πως μέσα σε αυτή τη σκληρή, αρρενωπή κουλτούρα, αναπτύχθηκε παρόλα αυτά ένα πρώτο-φεμινιστικό ρεύμα.

Ένας δευτερεύων στόχος είναι να κινηθώ προς ένα επανακαθορισμό της αναρχικής πολιτικής κουλτούρας. Για να το κάνω αυτό, θα εξετάσω ένα ευρύ πεδίο πηγών, σημειώνοντας τόσο τις απόψεις της «κλασσικής» αναρχικής παράδοσης στους Γκόντγουιν, Προυντόν, Μπακούνιν και Κροπότκιν, όσο λιγότερο γνωστών συγγραφέων και στοχαστών. (4)Αν και το άρθρο αυτό είναι πολύ σύντομο για να επιτρέψει μια πλήρη σύγκριση με τις σεξουαλικές πολιτικές της σοσιαλιστικής παράδοσης, κάποιες προτάσεις θα μας επιτρέψουν να διαγράψουμε τις διαφορές ανάμεσα στα δυο κινήματα. Το άρθρο θα καταλήξει με κάποιες προτάσεις για περεταίρω έρευνα. Το υλικό μου αντλείται από όλες τις παραδόσεις του Ευρωπαϊκού αναρχισμού, με κεντρική θέση στις δυο κορυφές της αναρχικής πολιτικής κουλτούρας: τις ριζοσπαστικές συζητήσεις της Γαλλικής πολιτικής πρωτοπορίας στα τέλη του 19ου αιώνα και το μαζικό πολιτικό κίνημα του αναρχοσυνδικαλισμού στην Ισπανία του 20ου αιώνα. Το περισσότερο υλικό αντλείται από τον «αναρχικό αιώνα», τα εκατό χρόνια ανάμεσα στη δημοσίευση του «Τι είναι ιδιοκτησία» του Προυντόν (1840) και την ήττα της CNT στην Ισπανία του 1939. Για να παρουσιαστεί μια πλήρη συζήτηση των ζητημάτων αυτών θα έπρεπε να εξεταστούν στο πλαίσιο μιας κοινωνικής ιστορίας του αναρχικών κινημάτων «από τα κάτω». (5)

Περισσότερα εδώ