σε έψαχνα μεσα στη νύχτα και με έκαιγε η φωτιά

Χτες το βράδυ, μπροστά σε μια τράπεζα που καιγόταν με μια απόκοσμη μπλε φλόγα, στεκόταν ένας ηλικιωμένος με τη σημαία στον ώμο και τον έβγαζε φωτογραφίες ο στενότερός του συγγενής. Ίσως να την αναρτήσει πάνω από την τηλεόρασή του, σε φτηνή κορνίζα, με λεζάντα γραμμένη στο χέρι: καιρός να δούμε τις τράπεζες καμένες. Χωρίς να το ξέρει ο κύριος αυτός, υπέγραφε τη διαθήκη θανάτου μιας εικονικής χώρας. Ο κύριος αυτός, που δεν πρόλαβε να ζήσει εθνικά μεγαλεία για να λέει στα εγγόνια του, θα διατηρήσει αυτό το ενθύμιο για να το βλέπουν τα παιδιά του και να λένε: ε, ρε ο παππούς παληκάρι. Τέτοιους λεονταρισμούς μας δίδαξε το θέαμα να εκτιμούμε.

Συνηθίζουμε να σκεφτόμαστε τα γεγονότα με βάση τις αυστηρές μας πολιτικές και ηθικές αρχές. Να χωρίζουμε την ήρα από το στάρι: αυτός είναι καλός, αυτός είναι ρουφιάνος. Αυτό είναι σωστό, αυτό είναι άσχημο. Ο δρόμος μας μαθαίνει πως τα πράγματα δεν είναι απολύτως έτσι, πως τα γεγονότα και οι άνθρωποι είναι γεμάτοι αντιφάσεις, πως οι καταστάσεις μπορούν να κριθούν και έτσι και αλλιώς.

Συνηθίζουμε να οραματιζόμαστε το διάλογο, τη συλλογική λήψη αποφάσεων, το κίνημα και την αταξική κοινωνία σαν ένα κόσμο ηθικό, όμορφο, αγγελικά πλασμένο. Ακόμα και κείνοι που δεν είναι πολιτικοποιημένοι, έχουν στο νου τους μια ιδεάπολη, ένα ιδανικό τρόπο ύπαρξης όπου όλες οι εντάσεις εξομαλύνονται, όλες οι αντιφάσεις λύνονται, όλοι είναι ευτυχισμένοι.

Στην πραγματικότητα όμως η βία είναι βασικό συστατικό της πολιτικής, της καθημερινής ζωής. Η βία είναι βασικό συστατικό και της συλλογικής λήψης αποφάσεων. Ο κόσμος προτιμά την τηλεόραση και το θέαμα γιατί εκεί βρίσκει την ολοκλήρωση αυτής της επιθυμίας, να είναι όλα καλά, να βγάζουν όλα νόημα, να είναι όλα ζυγισμένα. Να κρατάμε τη βία μέσα στο σπίτι, που όλα έχουν τη θέση τους, όμορφα ταχτοποιημένα από την πατριαρχία, όλοι στις θέσεις τους για το δράμα. Να εξορκίζουμε τη βία κάπου αλλού, εκεί που δε φαίνεται, στα γκέτο των μεταναστών, στα σύνορα, στις παραγκουπόλεις του τρίτου κόσμου. Φωνάζουμε και οδυρόμαστε όποτε η βία αυτή εισβάλλει στη ζωή μας, απρόσμενα, με το έτσι θέλω. Δε φωνάζουμε γιατί δεχτήκαμε βία, φωνάζουμε γιατί δεν είναι τα πράγματα στη θέση τους, ο καλός δε νικά στο τέλος, δεν εμφανίζεται το ιππικό να σώσει την κατάσταση. Στο δρόμο τα πράματα μπερδεύουν, πρέπει να δράσεις για να αλλάξει κάτι, πρέπει να ενώσεις τη φωνή σου με άλλους, να βρεις τρόπο να αρχίσεις ή να σταματήσεις ένα γεγονός. Η δημοκρατία είναι βρώμικο πράμα, πρέπει να λερώσεις τα χέρια σου, δεν είναι κουστουμάκια και εσπρέσο και κλανιές στα έδρανα της βουλής.

Α, τι κρίμα που κάηκε ένα ιστορικό κτήριο της Αθήνας. Ρωτήστε, αυτούς που λυπούνται, ξέρουν που είναι το Αττικόν; ποιά ήταν η τελευταία φορά που πήγανε; είχανε πραγματικά οχτώ και εννιά ευρώ να σκάνε για να βλέπουν την τελευταία παραγωγή του κώλου στο “ομορφότερο σινεμά της Ευρώπης”; Δε λυπάμαι κανένα κτήριο, λυπάμαι τους ανθρώπους με τις χαραμισμένες τους ζωές και τα σφιγμένα δόντια. Αφού, ας το πάρουμε απόφαση, το Αττικόν δεν είχε τίποτα να μας διδάξει παρά το θάνατο, ας πεθάνει και αυτό μαζί με όλα τα μουσεία θανάτου.

Δείτε όμως και πόσα ιστορικά μνημεία αποκτήσαμε: το μαρμαροστρωμένο οδόστρωμα της σταδίου, στο ύψος της Κοραή, τα σχεδόν ισοπεδωμένα κράσπεδα της πανεπιστημίου, είναι τα νέα μνημεία. Ποιός θα περάσει από κει και δε θα νιώσει ανατριχίλα, μετά τις πολύωρες μάχες, στις οποίες χιλιάδες κόσμου κράτησε με το σώμα τις επιθέσεις μιας μίσθαρνης φασιστικής συμμορίας που βασικά ξεκαβλώνει πάνω σε όποιον λάχει, και η οποία έτρεχε πανικόβλητη όταν της τέλειωσαν τα χημικά; Ποιά ήταν η τελευταία φορά που νιώσατε ανατριχίλα στο Αττικόν; όταν είχε αφήσει κάποιος άξεστος ανοιχτή την πόρτα και έμπασε ρεύμα;

Είμαι βέβαιος πως ακόμα και κείνοι που ζορίστηκαν από τις καταστροφές και τα επεισόδια, ακόμα και κείνοι που στενεύτηκαν, αγκομάχησαν, ήρθαν πρόσωπο με πρόσωπο με την αδυναμία τους, τις αντιφάσεις τους, τις αναστολές και τα συμπλέγματά τους, όλοι εκείνοι, θα ξαναβρεθούν στο δρόμο, λίγο αλλαγμένοι την επόμενη φορά. Αλλά θα ξαναβρεθούν. Γιατί πήραν για άλλη μια φορά αυτή τη γεύση της περιπέτειας, την ιδέα πως όλα παίζονται, αυτής την αίσθηση της βαθιάς συγκίνησης που σε ηλεκτρίζει όταν κάποιο χέρι σε τραβάει μέσα στο χαμό για να σε σώσει, το ρίγος που σε διαπερνά όταν ενώνεις τη φωνή σου με χιλιάδες άλλες ανθρώπινες φωνές.

Ανηφορίζοντας το έρημο πια κέντρο πέρασα από ένα σημείο που κοιμούνται αρκετοί άστεγοι (εκεί κοντά στο “στολίδι της Αθήνας”). Ένας από αυτούς είχε ξυπνήσει και περιεργαζόταν με απορία μια τρέντυ φόρμα που είχε ακόμα πάνω το ταμπελάκι από το κατάστημα: του την είχαν αφήσει πιτσιρικάδες που λεηλάτησαν τα καταστήματα στην Ερμού. Αναρωτιόταν αν θα μπορούσε να τη φορέσει και πως. Αξία χρήσης το λένε αυτό.

Κάθεστε και μετράτε τα μηδενικά από τις ζημιές των πολυεθνικών για να μετράτε τη φτώχεια σας. Μετρήστε όμως κάτι άλλο: Πόσα ζευγάρια έκαναν έρωτα χτες βράδυ μετά από πολύ καιρό, ζέχνοντας δακρυγόνο, πόσες φιλίες ξαναδέθηκαν, πόσοι άνθρωποι βρέθηκαν που είχαν να μιλήσουν χρόνια, πόσα βλέμματα πόθου ανταλλάχτηκαν μέσα από γυαλιά του σκι, πάνω από αντιασφυξιογόνες μάσκες; πόσοι άνθρωποι άφησαν να κυλήσει ένα δάκρυ που δεν ήταν από τα χημικά, αλλά από ένα κρυφό πόνο που μόνο χτες βράδυ κατάφερε να βρει μια διέξοδο; Αυτόν τον πλούτο που μαράζωνε πλάι μας τόσον καιρό, αυτόν τον άγριο πλούτο τον πήρατε άραγε μυρωδιά χτες βράδυ; Και το νιώσατε άραγε πως κάποια μέρα θα είναι δικός μας και πάλι;

13 Responses to “σε έψαχνα μεσα στη νύχτα και με έκαιγε η φωτιά”

  1. Υπέροχο…μπορώ να το αναδημοσιεύσω στο μπλογκ μου; με τη πηγή φυσικά :)))

  2. simeonvatalos Says:

    μη ρωτάς, κλέψε ελεύθερα. καλό δρόμο

  3. Ναι, και δεν αποτελούν τα όσα συνέβησαν την πεμπτουσία του διαλόγου; Όχι μια ανταλλαγή μονολόγων όπως συνηθίζεται, αλλά μια συνεχής διόρθωση, ένας αυτοσχεδιασμός. Απέναντι σε αυτήν την συμμορία είμαι αναγκασμένος να ελαχιστοποιήσω τις λέξεις μου και να σωματικοποιήσω στο μέγιστο βαθμό την επικοινωνία μου με τον άλλον. Οι βεβαιότητες και τα διλήμματα αποσύρονται και διαπραγματεύομαι την παράταση της παρουσίας μου στο δρόμο, της παρουσίας μας.

    Κατά τ’ άλλα, νομίζω ότι τα είπες όλα!

  4. Psycho Ragoût Says:

    “If it’s not love then it’s the bomb, the bomb, the bomb, the bomb…”

  5. υπεροχο συντροφε!

  6. δεν εχω λογια………..

  7. συντροφάκοοοοο!!!!το χριστό μου τι ωραία που σε ξαναβρίσκω!!!!τι ομορφιά ζωγράφισες πάλι ρε ζαγάρι???χαίρομαι που το έζησες και με τον τρόπο που το έζησες, μού δωσε γερή τζούρα δύναμης και ομορφιάς, έβαλα μπόλικο κουράγιο στο σακούλι μου, δε μασάμε, πέφτουμε απάνω του…πολλά φιλιά από γιάννενα και αέρα στα πανιά μας ρεεεε!!!
    δ.

  8. Κανείς δεν αμφιβάλλει οτι η ικανοποίηση της δημιουργίας είναι το ίδιο δυνατή με την ικανοποίηση της καταστροφής, αρκεί να γίνονται την κατάλληλη στιγμή, αλλιώς μπορείς να αποκαλείς τον εαυτό σου χομπυστα. Απο οτι φαίνεται δεν ήρθε ακόμα η στιγμή

  9. “They are in love. Fuck the war.”
    –Gravity’s Rainbow, V42

    χαιρετισμοί μεσιέ α. =)

  10. “Μα απ’ όλες τις αμφιβολίες ομορφότερη είναι σαν οι φοβισμένοι / αδύναμοι σηκώνουν το κεφάλι / και παύουν να πιστεύουν / στων τυράννων τους τη δύναμη!”
    εγκώμιο στην αμφιβολία (Bertolt Brecht)

  11. να κανουμε την καταστροφή της ηδονης ηδονη της καταστροφης!!κι ομως το παιχνιδι θα κριθει στο επιπεδο της δημιουργιας…Εχω βαρεθει τους καταραμενους ποιητες, τη χαρμολυπη του αδιεξοδου με τις στιγμιαιες ρωγμες επαναστασης, την αναμονη των οδοφραγματων για να κλεψω λιγη εγγυτητα, την ξυλινη γλωσσα…Ο κοσμος φλεγοταν και θα φλεγεται παντα! Η επανασταση ειναι εγγενης στο φαινομενο της ζωης.Ολοι συμμετεχουμε σ’αυτην ακομα και οι τραπεζιτες που την προκαλουν.Αρνουμαι να ηττηθω, αρκουμαι στο βλεμμα του παππου οταν του δινω τη θεση μου στο μετρο…Γαμω τα παντα και ιδιως τα επαναστατικα στερεοτυπα που τα παιζουν τα καναλια…Λίγη αληθεια με τον εαυτο μας

  12. simeonvatalos Says:

    Σας ευχαριστώ όλες και όλους για τα σχόλια, ειδικά εκείνους που μπήκαν στον κόπο να διαβάσουν κάπως πιο προσεκτικά το κείμενο και να προβληματιστούν λίγο παραπάνω. Έκοψα αρκετά τρολαρίσματα γιατί δε μου αρέσει ο ιντερνετικός διάλογος. Ένας αναγνώστης που τρόλαρε τελευταίος είπε ότι είναι ωραία να τα λέμε αυτά από τον καναπέ του σπιτιού μας που δεν κάηκε. Επειδή όμως έχουν καεί άλλα πιό σημαντικά πράγματα, ανάμεσα στα οποία και το μέλλον μας, και δεν υπάρχει καιρός για χάσιμο, κλείνω τα σχόλια στο ποστ αυτό. Κλείστε και σεις τον υπολογιστή και ραντεβού στις συλλογικές διαδικασίες του καθενός.

Comments are closed.

%d bloggers like this: