The Joys of Paradox

Η ελλάς, πέρα από το ότι είναι η μόνη χώρα που έχει το ίδιο όνομα (ομώνυμο) με την αστυνομία της (θενκς Α.Α. Νομινή…), είναι και η μόνη χώρα που έχει υπουργό παιδείας η οποία διαβάζει με πάθος τα έργα του Lewis Carroll. Από τις αγαπημένες μου ασχολίες εν μέσω καύσωνος είναι να εντοπίζω τις αμέτρητες αναφορές που η μελετηρή υπουργός εισάγει στις ανακοινώσεις της, επινοώντας ολοένα και νέα παράδοξα, αινίγματα, ρέμπους για να διασκεδάζει εμάς τους λάτρεις του γρίφου, του σταυρολέξου, της λογοτεχνικής αναφοράς. Το τελευταίο χτύπημα ήταν η σημερινή δήλωση: “τα πανεπιστήμια δεν ανήκουν σε κανένα μόνο στον ελληνικό λαό”  (έτσι, ακομμάτιστη η πρόταση). Πέρα από τις εμφανείς αναφορές στη λαϊκή παράδοση του λίμερικ και του παραδόξου (π.χ. την γνωστή επωδό “ένα γύρο απ’ όλα χωρίς κρεμμύδι”) και στην αρχαία ελληνική γραμματεία (π.χ. το παράδοξο του Ζήνωνα όπως το επαναδιατύπωσε ο Σωκράτης στον Πλατωνικό Παρμενίδη – 128 δ,ε), οι αναφορές στην ποπ κουλτούρα είναι μυριάδες. Θα αναφέρω εδώ μια ενδεικτική, το τραγούδι των Monty Python Eric the Half a Bee, γραμμένο το 1972:

Half a bee, philosophically,
Must, ipso facto, half not be.
But half the bee has got to be
Vis a vis, its entity. D’you see?

Μισή μέλισσα, φιλοσοφικά μιλώντας / πρέπει ipso facto να μην υπάρχει κατά το μισό / αλλά, μισή μέλισσα πρέπει να υπάρχει /  vis-a-vis της οντότητάς της, βλέπεις;

Η δήλωση της χαλκέντερου υπουργού έχει τόσες φιλοσοφικές και πολιτισμικές προεκτάσεις που κάνει το κεφάλι μου να γυρίζει: ή λοιπόν ο ελληνικός λαός είναι κανένας, άρα του ανήκουν τα πανεπιστήμια, ή δεν είναι οπότε δεν του ανήκουν (παράδοξο πρώτο). Ή υπάρχει ένας κανένας στον οποίο ανήκουν τα ελληνικά πανεπιστήμια, ή δεν υπάρχει, οπότε δεν ανήκουν σε αυτόν τον κανένα, ο οποίος δεν υπάρχει ούτως ή αλλως, αλλά εν πάσει περιπτώσει δεν αποτελεί μέρος του ελληνικού λαού (παράδοξο δεύτερο).  Στην τελευταία περίπτωση δε, προκύπτει το πρόβλημα του ποιός ανήκει στον ελληνικό λαό. Η λογική απάντηση είναι “όχι ο κανένας”. Αλλά αν κανένας δεν ανήκει στον ελληνικό λαό, τότε ποιός απομένει να τον απαρτίσει;  μάλλον εκείνοι στους οποίους ανήκουν τα ελληνικά πανεπιστήμια (τρίτο παράδοξο). Σε αυτήν την περίπτωση, και εδώ εισέρχεται μια άλλη, συγκαλυμμένη αναφορά στη γαλλική φιλοσοφία και ειδικά στη μετα-εγελιανή στροφή προς το Νίτσε στα χρόνια μετά το δεύτερο παγκόσμιο, μπορούμε με ασφάλεια να υποστηρίξουμε (αν και θα αποτελούσε μια σολιψιστική λύση του παραδόξου) ότι απλούστατα ο ελληνικός λαός δεν υπάρχει. Γνωρίζοντας την αγάπη του υπουργείου για τον Μποντριγιάρ μα και τον μεταδομισμό εν γένει, θα έκλινα προς την τελευταία αυτή λύση, αν και ποιός γνωρίζει τι σκαμπρόζικη φάρσα μας έστησαν πάλι οι γραφειοκράτες του υπουργείου – που είναι γνωστοί ανά τον κόσμο διότι λύνουν το σταυρόλεξο της Guardian την ίδια μέρα που βγαίνει;

Η αλυσίδα αυτή των παραδόξων συνεχίζεται επ’ άπειρον, σε ένα δαιμόνιο συλλογιστικό λαβύρινθο, για τον οποίο μόνο ο άγγλικανός πάστορας και συγγραφέας της Αλίκης θα ήταν ικανός. Τυχερή η χώρα που έχει τέτοια φωτεινά παραδείγματα στο τιμόνι. Κυρία Διαμαντοπούλου, από ένα μεγάλο θαυμαστή του Lewis Carroll προς έναν άλλον: σας ευχαριστώ.

Πάω να ξαναδιαβάσω την Αλίκη… εν αναμονή!

One Response to “The Joys of Paradox”

  1. τα παράδοξα: η “κατάσταση της εξαίρεσης” (του λόγου) γίνεται ο κανόνας και η βία τρέφεται με αντιφάσεις.

    σε λίγο και τα αναμενόμενα…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: