Επετειακό

Γράμμα

Θα ‘θελα να σε γνωρίσω μπροστά στη φωτεινή φαντασμαγορία μιας βιτρίνας

εκατέρωθεν μας το χριστουγεννιάτικο σκότος των φτωχών

σε πόρτες πολυκατοικιών που γυμνάζουν τα ηλεκτρικά τζιτζίκια τους

για το επόμενο καλοκαίρι

Τώρα, να μου έλεγες, τώρα

ούτε καν το τώρα των ποιητών,

να γλυτώσουμε από την αρχιτεκτονική

μέσα σε τούτο το περίπτερο της οικειότητας

κρυμμένοι από τα έντομα τρόλεϊ και τους ακατάσχετους συρμούς

ψηλαφώντας την αδεξιότητά μας,

τόσον καιρό καλυμμένη με το εσώρουχο των συναναστροφών

σαν τρυφερό μυστικό αιδοίο

/…./

μέσα σε αυτή τη συγκατάβαση της πόλης θα ήθελα να σε γνωρίσω

για να πάψουμε να είμαστε απλουστεύσεις

και να γίνουμε άνθρωποι

Αυτό είναι ένα κομμάτι από ένα άγαρμπο ποίημα που βρήκα στο συρτάρι. Γραμμένο το χειμώνα του 1996, σημάδεψε την αρχή μιας μεγάλης φυγής και ενός πολύ μακρινού ταξιδιού. Ο άνθρωπος για τον οποίο γράφτηκε, χάθηκε όσο άξαφνα εμφανίστηκε και η ανάμνηση που άφησε είναι τόσο μακρινή που καμιά φορά σκέφτομαι πως ίσως να μην υπήρξε και ποτέ. Αλλά έτσι είναι οι άνθρωποι, παροδικές νιφάδες χιονιού, γεμάτοι ομορφιά αλλά και προσωρινότητα. Γεννημένοι μετανάστες.

Το spina nel cuore κλείνει σε λίγες μέρες πέντε χρόνια δρόμο. Πέντε χρόνια μιας νομαδικής ύπαρξης, που πέρασε από διάφορες ρήξεις, από αρκετή περισυλλογή, ένταση και βάσανο, που είπε ψέματα όσο δεν μπορούσε να το αποφύγει και ενίοτε βρήκε κάποιες προσωρινές αλήθειες. Στο μικρό τούτο νησί του διαδικτύου εκτυλίχθηκαν διάφορα νόστιμα, αρκετοί εξώκειλαν στις ακτές του, άλλοι ψάχνοντας το αλάτι της γης και άλλοι κινημένοι από υπόγεια ρεύματα ανεξήγητα τόσο σε κείνους όσο και σε όλους τους υπόλοιπους. Έβαλε το μικρό του λιθαράκι σε μεγάλες υποθέσεις και αυτό ήταν όλο, αφού άλλωστε δεν ήθελε ποτέ να κάνει και τίποτα διαφορετικό.

Πέντε χρόνια είναι μια μικρή ζωή, και πάρα πολλά άλλαξαν και αλλάζουν μέσα στον καιρό που πέρασε. Ίσως κάποιοι κάποτε να τα διαβάσουν όλα αυτά σαν ένα μήνυμα μέσα σε ένα μπουκάλι, σαν το αρχείο μιας μικρής παρέας που προσπάθησε να αλλάξει τον κόσμο και άλλαξε προσπαθώντας. Πάντως το μόνο σίγουρο είναι ότι όσα γράφτηκαν εδώ μέσα δεν βγήκαν από ένα μοναχικό μυαλό, αλλά ήταν το αποτέλεσμα της συνάντησης στο χώρο κάποιων ανθρώπων που αγάπησαν και αγαπήθηκαν, τσακώθηκαν και φίλιωσαν, σκόρπισαν και ξαναβρέθηκαν, αντάλλαξαν φιλιά, έρωτα, σάλια, κουβέντες, πόνο, και ατελείωτες φιλοσοφίες. Πάντοτε πορεύτηκαν κόντρα σε κάθε ιδεολογία, συντηρητική ή “ελευθεριακή”, γιατί αν και αποτέλεσαν μέρος εκείνου του σχιζοφρενικού κτήνους που λέγεται “χώρος”, πάντοτε έβλεπαν τα ιδεολογήματά του σαν την αέναη αναπαραγωγή μιας μοναξιάς με ελκυστικό πρόσωπο. Αφουγκραζόμενοι την αντιπολίτευση που λέγεται ζωή, πάντοτε προσπάθησαν και προσπαθούν να παραμείνουν άνθρωποι.

Όσο αυτή η συνάντηση διευρύνεται, όσο βαθαίνουν και ριζώνουν οι μεταξύ της σχέσεις και σκάβουν όλο και βαθύτερα, τόσο σπανίζουν αυτά που γράφονται εδώ, διότι αρκετά από τα ευρήματά της δεν περιγράφονται με λέξεις. Και θα είναι χαρά μου να γίνει το spina nel cuore από ποταμός μικρό ρυάκι και να σβήσει σιγά-σιγά, γιατί αυτό σημαίνει πως ολοένα μεγαλώνει αυτό το στοιχείο το μη αφηγήσιμο, πως ολοένα παρατάμε την υστεροβουλία και την ματαιοδοξία για χάρη του παρόντος.

Γράφοντας αυτές τις γραμμές, άλλωστε, αισθάνομαι ότι οι λέξεις που χρειάζονται για να πουν όλα αυτά τα πράγματα δεν έχουν εφευρεθεί ακόμα. Οπότε θα βάλω εδώ μια τελεία, που είναι και μια προσωπική τελεία σε ένα μεγάλο κύκλο που άνοιξε κάπου εκεί στο 1996 και έκλεισε χωρίς να το καταλάβω κάπου στο περσινό καλοκαίρι. Μέχρι νεωτέρας, λοιπόν, θα ‘θελα το τελευταίο ποστ της δεκαετίας να έχει αυτούς τους στίχους που αρέσουν σε έναν πολύ αγαπημένο φίλο και σύντροφο:

Σ’ όλα τα κλίματα σ’ όλα τα πλάτη

αγώνες για το ψωμί και το αλάτι

έρωτες, πλήξη,

να κλείσει αυτή η μεθυσμένη χρονιά με αυτά τα τραγούδια που έμαθαν πολλά σε ένα νέο μαθητευόμενο της οδύνης:

και η νέα δεκαετία να σας βρει να χτυπιέστε στα πατάρια της προσδοκίας με κάτι τέτοιο:

καλό 2011 συντρόφια!

2 Responses to “Επετειακό”

  1. εύχομαι καλή χρονιά και με την “οδύνη” εντός έλεγχου.

    άγαρμπο; κάθε άλλο, κείμενα σαν το δικό σου προκαλούν το απόθεμα της ζωής.

  2. dialogikoimonologoi Says:

    Μέγα μυστήριο αποτελεί ο τρόπος με τον οποίο αυτοί μας οι κύκλοι επιλέγουν να κλείνουν διάολε! Εκεί που πιστεύεις ότι επιτέλους φτάνεις στην Ιθάκη σου, εκεί ακριβώς καταλαβαίνεις ότι η πολυπόθητη Ιθάκη δεν είναι καθόλου μα καθόλου όπως την περίμενες. Μάλιστα έχει αλλάξει τόσο πολύ που ούτε καν την αναγνωρίζεις. Δεν ήταν τυχαίο λοιπόν το ποίημα που μιλά για εκείνο τον πηγαιμό που ήτανε να βγεις…

    Αγαπητέ Συμεών σε πιάνω! Αυτό το καλοκαίρι ένας δικός μου κύκλος φαίνεται να έκλεισε επίσης. Η καταστροφή ήταν ολική, τελετουργική και ανελέητη, τόσο ώστε να μου θυμίσει την ζωή μας σε πραγματικούς χρόνους…

    Καλή συνεχεια λοιπόν και έχε στο νού σου ότι ότι και να έγινε έπραξες σωστά.

    τ.κ.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: