in medias res

καθώς κατηφορίζει το φθινόπωρο, με μια αμηχανία υπό μάλης, με παγωμένα δάχτυλα και μια ουρά που σέρνεται πίσω στα χρόνια. τα καλύτερα έπονται; τα καλύτερα είναι ήδη εδώ; μα ποιός μπαίνει στον κόπο να διερευνήσει το αυταπόδεικτο; υπομονή.

5 Responses to “in medias res”

  1. δεν ξέρουμε τι είμαστε για να ξέρουμε ποιοι είμαστε.. οπότε μάλλον το αυταπόδεικτο δεν είναι στην εγγύτητά μας.

    μου φαίνεται ότι θα κάνουμε πολλή υπομονή.

  2. simeonvatalos Says:

    δεν ξέρουμε ποιοί είμαστε γιατί δεν είμαστε αλλά γινόμαστε, και είναι δύσκολο αν όχι ακατόρθωτο να προσδιορίσεις τόπο και ταχύτητα ταυτόχρονα, τα είχε πει εκείνος ο αστός ο χάιζενμπεργκ, ευχάριστος τύπος μεν αλλά μεγάλος ξενέρωτος όταν το’ριχνε στις φιλοσοφίες. υπομονή, ας πούμε, είναι εκείνο το άχρηστο πολιτισμικά διάστημα, το οποίο όμως γεμίζει τελικά με όλων των ειδών τις υπαρξιακές περιπέτειες. και επειδή μάλλον έχεις δίκιο οτι η υπομονή θα είναι παρατεταμένη, πάω να φτιάξω αυτό το χοιρινό κατσαρόλας με βερύκοκκα που έβγαλε τυχαία το wordpress ως related link στο ποστ αυτό. αχ, τι θα κάναμε χωρίς το απρόσμενο;

    συμεών βάταλος

  3. έχω σκεφτεί το εξής, ότι η ενδεχομενικότητα είναι η σύζευξη δυο τουλάχιστον ιστορικοτήτων, οπότε, σύμφωνα με αυτό, πού κολλάει το χοιρινό με την καταχώρησή σου… και πώς δένουν όλα με τα βερίκοκα;

    για να ξέρω ποια είμαι θα πρέπει να γνωρίζω και τα ένζυμά μου; κρίμα που μας διαφεύγουν οι λεπτομέρειες, θα βοηθούσε πολύ στην εκτίμηση των “πραγμάτων”.

    “η γιατρός του ορίου” έχω και κανονικό όνομα.

    Δ.

    • simeonvatalos Says:

      η ενδεχομενικότητα να δέσει η σάλτσα είναι σύζευξη της ιστορικότητας του χοιρινού, του βερύκοκκου και των υπόλοιπων υλικών με την ψυχική σου διάθεση. κάπως όπως οι αλχημιστές επαναλάμβαναν συνέχεια το ίδιο πείραμα περιμένοντας να “δέσει” η φιλοσοφική λίθος και να γίνει το χθαμαλό μέταλο χρυσάφι. τώρα που κολλάνε όλα αυτά με την καταχώρηση, ρώτα τα στοιχειά του wordpress. όσο για τα ένζυμα, ο καστοριάδης κάποτε έλεγε πως δε χρειάζεται να ξέρεις τη μοριακή σύσταση του μετάλλου για να χτίσεις μια γέφυρα, αλλά πάλι ο καστοριάδης δεν ήταν γεφυροποιός. γειά σου λοιπόν ντόκτορ δ.

  4. χαχαχα,

    μα που να ξέρω τη μοριακή σύσταση μιας ετερότητας εκτός κι αν την ανοίξω για να ψάξω, καλά υπόσχομαι να μη γίνω ενζυματοποιός παρότι “ντόκτορ λίμιτ” και “contemporary wobbly”.

    ελπίζω να μη σε ενοχλεί η πλάκα αλλά μ’ αρέσουν αυτοί οι διάλογοι.

    γεια σου λοιπόν συμεών

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: