Οι Άγριες Απεργίες στην Αγγλία

Η δυσκολία που αντιμετωπίζω όταν πρέπει να εξηγήσω σε κάποιον τη μορφή της πολιτικής στην Αγγλία είναι τεράστια. Για να καταλάβει κανείς το τι συμβαίνει και το πως αρθρώνονται οι αγώνες στη χώρα αυτή, πρέπει να πάει αρκετά πίσω, τουλάχιστον στο 1984 και τη μεγάλη χαμένη απεργία των ανθρακωρύχων, τη νίκη της Θάτσερ, και την άνοδο ενός μοντέλου λαϊκού καπιταλισμού το οποίο χρησίμευσε ως η αιχμή του δόρατος της αναδιάρθρωσης την οποία βιώνουμε και μεις σήμερα. Στην πραγματικότητα, πολλά από αυτά που θεωρούμε χαρακτηριστικά του νεοφιλελευθερισμού τέθηκαν σε λειτουργία για πρώτη φορά στη Μ Βρετανία, δοκιμάστηκαν και ρυθμίστηκαν ανάλογα για χρήση στον υπόλοιπο κόσμο. Ταυτόχρονα, η μορφή που πήρε η πολιτική, ειδικά μετά τα μέσα της δεκαετίας του 80, βασίστηκε σε ένα σύστημα διασημοτήτων, σε ένα ευρύτατο θέαμα, το οποίο αντικατέστησε σιγά σιγά την πολιτική οργάνωση από τα κάτω και αφέρεσε κάθε περιεχόμενο από τη λέξη πολιτική αντικαθιστώντας τη με την κεφάτη απάθεια. Φυσικά μέσα σε όλα αυτά πρέπει να ειπωθεί και η ιστορία του εργατικού κινήματος μετά το 1970, και ο σφετερισμός της πολιτικής βάσης από το κόμμα των εργατικών. Η άνοδος στην εξουσία του Τόνυ Μπλέρ στην ουσία ολοκλήρωσε αυτό που είχαν αρχίσει οι συντηρητικοί. Η τελευταία πράξη του δράματος παίχτηκε πριν λίγο καιρό, με τα τεράστια σκάνδαλα που ξέσπασαν όταν ανακαλύφθηκε οτι βουλευτές και μέλη της κυβέρνησης είχαν υπεξαιρέσει δημόσιο χρήμα για να ζήσουν μια ζωή πολυτέλειας.

Τους τελευταίους μήνες όμως η Αγγλία ζεί γεγονότα τα οποία δεν είχε δει εδώ και δεκαετίες και λέξεις όπως wildcat strike (άγρια απεργία) ξαναμπαίνουν στο λεξιλόγιο της. Στις αρχές του Ιούνη, και με αφορμή την απόλυση 51 εργατών στο διυλυστήριο Lindsey στο Lincolnshire, το οποίο ανήκει στη Γαλλικών συμφερόντων εταιρεία πετρελαίων Total, συμβασιούχοι εργάτες κατέβηκαν σε άγρια απεργία, δηλαδή χωρίς απόφαση του συνδικάτου. Στις 19 Ιούνη έγινε γνωστό οτι η εταιρεία απέλυσε 647 εργαζόμενους που απεργούσαν ολόκληρη την προηγούμενη εβδομάδα, επιμένοντας οτι δεν πρόκειται να διαπραγματευτεί εφόσον βρίσκεται αντιμέτωπη με παράνομες πράξεις. Χίλιοι διακόσιοι περίπου εργάτες συγκεντρώθηκαν έξω από τις πύλες την ίδια μέρα, κρατώντας πλακάτ που έγραφαν “απολύστε τα αφεντικά και όχι τους εργάτες” αλλά και “βάλτε τους βρετανούς πρώτους για μια φορά, όχι τελευταίους”. Καθώς η κυβέρνηση πρότεινε σύνεση και καλούσε τους απολυμένους να ξανακάνουν αίτηση για πρόσληψη, οι απεργοί έστελναν μηνύματα με το κινητό σε υποστηρικτές σε όλη τη χώρα που έλεγαν: “έρχεται η ώρα, και έρχεται και η σειρά σας. Χρειαζόμαστε την υποστήριξή σας περισσότερο από ποτέ. Αν υποστηρίζετε τα αδέρφια μας σε όλη τη χώρα, σας ευχαριστούμε. Αν όχι, θυμηθήτε οτι την επόμενη φορά μπορεί να είστε στη θέση τους. Πρέπει να το παλέψουμε ΤΩΡΑ”. Εργαζόμενοι σε άλλες περιοχές κατέβηκαν σε απεργία, σταματώντας σταθμούς παραγωγής ενέργειας στο Drax και το Eggborough του Yorkshire, το Ratcliffe και το West Burton στο Nottinghamshire, το Fiddlers Ferry στο Cheshire και το Aberthaw της Νότιας Ουαλίας. Επίσης, εργαζόμενοι στο διυλυστήριο της ΒΡ στο Hull κατέβηκαν σε απεργία, καθώς και 1100 εργάτες που κατασκεύαζαν ένα εργοστάσιο βιοκαυσίμων στο Teeside. Το GMB, κάτι σαν την Ελληνική ΓΣΕΕ, κάλεσε την εταιρία σε διαπραγματεύσεις, με διαμεσολαβητή την ανεξάρτητη αρχή Acas. Η εταιρεία, αφού τους έστησε τέσσερις ώρες, έστειλε μήνυμα οτι δεν θα στείλει εκπρόσωπό της.

Το εργοστάσιο αυτό είχε γίνει εστία ταραχών τον προηγούμενο Φλεβάρη, όταν μια Ιταλική εργολαβική εταιρία (που δεν ανήκε στο συνδικάτο) έφερε Ιταλούς και Πορτογάλους εργάτες να δουλέψουν, εννοείται με φθηνότερους μισθούς. Η Ιταλική εταιρεία μπήκε στο παιχνίδι όταν η αντίστοιχη Εγγλέζικη έχασε την ευκαιρία να ανανεώσει το συμβόλαιό της. Αυτό σήμαινε οτι οι εργαζόμενοι στη δεύτερη αυτή εταιρία δεν μπορούσαν να επαναπροσληφθούν. Και τότε είχαν γίνει μαζικές αποχωρήσεις χιλιάδων εργατών χωρίς εντολή των συνδικάτων σε περισσότερα από δώδεκα διυλυστήρια, κέντρα κατεργασίας φυσικού αερίου και σταθμούς παραγωγής ενέργειας σε όλη τη χώρα. Η ιστορία σταμάτησε όταν η εταιρία άνοιξε 102 νέες θέσεις εργασίας. Στην Αγγλία υπάρχει συλλογική σύμβαση εργασίας, με καθορισμένο τον κατώτατο μισθό. Αυτό που συμβαίνει τώρα είναι ότι εταιρίες που αναλαμβάνουν εργολαβίες κατορθώνουν να φέρνουν στη χώρα εργάτες από το εξωτερικό με πολύ χαμηλότερες απολαβές. Τα μεγάλα συνδικάτα πιέζουν για αλλαγή του εργασιακού πλαισίου της ΕΕ, ούτως ώστε κάτι τέτοιο να μην είναι δυνατό, και όλοι οι εργαζόμενοι στη Βρετανία να υπόκεινται στη συλλογική σύμβαση.Η απεργιακή επιτροπή παρουσίασε τα ακόλουθα αιτήματα στις 2 Φλεβάρη: αμνηστία στους αλληλέγγυους απεργούς, η συλλογική σύμβαση (NAECI) να ισχύει για όλους τους εργάτες της Βρετανίας, το συνδικάτο να καταγράφει τους άνεργους και τους εκπαιδευμένους εργάτες σε τοπικό επίπεδο, με δικαίωμα εργασίας όταν ανοίγουν νέες θέσεις, επενδύσεις από την κυβέρνηση σε εκπαίδευςη και πρακτική για νέους εργάτες, όλοι οι μετανάστες εργάτες να μπούν στο σωματείο, βοήθεια από το σωματείο για τους μετανάστες (μεταφραστές κλπ), σύνδεση με συνδικάτα κατασκευών στην Ευρώπη.

Οι αγγλικοί νόμοι είναι ξεκάθαροι στο θέμα της απεργίας: για να κηρυχθεί απεργία πρέπει να γίνει επίσημο δημοψήφισμα ανάμεσα στα μέλη του συνδικάτου σε εθνικό επίπεδο. Να θυμίσουμε εδώ οτι η είσοδος στο συνδικάτο είναι αυτόματη με την εύρεση εργασίας. Η μεγάλη απεργία των μεταλλωρύχων του 1984 ξεκίνησε και αυτή χωρίς να γίνει τέτοιο δημοψήφισμα. Δεν είναι λοιπόν παράξενο που ο Alistair Tebbit, επικεφαλής της εργατικής νομοθεσίας του Ινστιτούτου Διευθυντών (ναι, υπάρχει τέτοιο πράγμα) χαρακτήρισε την αύξηση των άγριων (“παράνομες” τις λέει αυτός) απεργιών “ιδιαίτερα ανησυχητική” και κάλεσε την κυβέρνηση να εφαρμόσει το νόμο. Πριν τη μεγάλη απεργία του 1984, υπήρξαν οι άγριες απεργίες στην αυτοκινητοβιομηχανία στα τέλη της δεκαετίας του 1960 που γέννησαν και τον όρο wildcat απεργία. Κυβέρνηση και μεγάλα συνδικάτα δεν μπορούσαν να ανακόψουν τότε την ορμή των απεργιών αυτών, οι οποίες ξεκινούσαν από τη βάση τους. Τον περασμένο Μάη, στο εργοστάσιο της Vauxhall στο Ellesmere Port του Cheshire, οι εργάτες της πρωινής βάρδιας αποχώρησαν από τη δουλειά όταν έμαθαν οτι η General Motors, που είναι η ιδιοκτήτρια, σχεδίαζε χίλιες απολύσεις. Η απογευματινή βάρδια επίσης έφυγε χωρίς να δουλέψει. Επίσης κάποια χρόνια πριν, το 2005, εργαζόμενοι της British Airways κατέβηκαν σε άγρια απεργία για την απόλυση 667 συναδέλφων τους – κυρίως χαμηλόμισθων γυναικών ασιατικής και αφρικάνικης καταγωγής- από την εταιρεία Gate Gourmet που έφτιαχνε τα γεύματα των πτήσεων. Παρόμοιες απεργίες σε σουπερμάρκετ, κούριερ και αεροπορικές εταιρίες πληθαίνουν, πλάι στις “νόμιμες” απεργίες που καλούν τα μεγάλα συνδικάτα, όπως η διήμερη απεργία του υπόγειου την περασμένη βδομάδα και οι συνεχιζόμενες απεργίες των ταχυδρομικών.

Δυό παρατηρήσεις εδώ: η πρώτη είναι η θέση των υπευθύνων καταστήματος (shop stewards) στην όλη υπόθεση. Σε μια βάρδια, οι υπεύθυνοι αυτοί είναι που επωμίζονται όλη την ευθύνη για την έξοδο των εργατών. Στις δεκαετίες που πέρασαν, μια απο τις μεθόδους με τις οποίες ελέγχθηκε το απεργιακό κύμα στη βάση ήταν η απόδοση μεγαλύτερων εξουσιών στους υπευθύνους αυτούς και η αύξηση των μισθών, επιδομάτων, αδειών, κλπ. Οι εταιρείες αλλά και τα κόμματα και τα συνδικάτα κατόρθωσαν έτσι να έχουν μεγαλύτερο έλεγχο της βάσης των εργατών, αυξάνοντας κατ’ ουσίαν την εξουσία των υπευθύνων, αλλά αλλάζοντας ταυτόχρονα και την ταξική σύνθεση στο χώρο εργασίας. Αυτό, από πλευράς των συνδικάτων, λειτούργησε και ως μοχλός πίεσης. Δηλαδή, τα συνδικάτα λένε στους υπευθύνους να ξεκινήσουν άγρια απεργία, μετά πάνε στα αφεντικά, τους λένε “κάντε κάτι, δεν τους βαστάμε”. Όταν έρθουν σε συμφωνία, τραβάνε τους δικούς τους και ηρεμούν τα πλήθη. Αν δούν οτι η απεργία κρατάει, μπορούν να επιλέξουν να την καλύψουν, καλώντας σε ψηφοφορία, όπως έγινε με την απεργία της Vauxhall. Σε πρόσφατες απεργίες, όπως αυτή της ΒΑ του 2005, η εταιρεία θέλησε να απολύσει τους υπευθύνους των φορτοεκφορτωτών στο Heathrow επειδή στήριξαν την άγρια απεργία τους. Το συνδικάτο απείλησε οτι αν γίνει κάτι τέτοιο, θα καλέσει σε ψηφοφορία για επίσημη απεργία. Ο εκπρόσωπός του όμως δήλωσε οτι ανώτερα στελέγχη του επίσημου συνδικάτου είχαν αναμειχθεί στην οργάνωση της άγριας απεργίας. Όταν ξεκίνησε η άγρια απεργία στο διυλυστήριο του Lindsey τον περασμένο Φλεβάρη, η επιτροπή υπευθύνων καταστήματος μετά από προτροπή του επίσημου σωματείου, κάλεσε τους εργάτες να ακολουθήσουν τις νόμιμες οδούς διαμαρτυρίας.

Η άλλη παρατήρηση έχει να κάνει με το θέμα των ξένων εργατών. Η κυβέρνηση των εργατικών, με την έναρξη της απεργίας του Φλεβάρη, τη χαρακτήρισε “ξενοφοβική” και “αστήρικτη”. Να σημειωθεί ότι μόνο οι εργατικοί (και το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα ανάμεσα σε άλλους) χρησιμοποίησαν τους χαρακτηρισμούς αυτούς. Οι συντηρητικοί χρησιμοποίησαν το επιχείρημα οτι τέτοιες πράξεις βλάπτουν την οικονομία κλπ, ενώ άλλα κόμματα της αριστεράς, όπως το Σκωτσέζικο κομμουνιστικό κόμμα, οι Σοσιαλιστές κλπ ισχυρίστηκαν οτι πρόκειται για ένα δίκαιο αγώνα για θέσεις εργασίας. Να σημειωθεί εδώ οτι η απεργία τότε, όπως και τώρα, παρουσιάζεται από τα μήντια να κινείται ενάντια στους ξένους εργάτες (η Independent για παράδειγμα, αλλά και η Guardian επιλέγουν φωτογραφίες στις οποίες υπάρχουν πλακάτ με συνθήματα για τους Βρετανούς, αν και προσωπικά δεν έχω δει κάποιο τύπου “έξω οι ξένοι”). Αυτό εντάσσεται σε ένα γενικότερο κλίμα αμφιθυμίας ενάντια στους ευρωπαϊκούς νόμους και την Ευρωπαϊκή Ένωση γενικότερα, και φυσικά στα πλαίσια της κατάρρευσης της Βρετανικής νομισματικής πολιτικής η οποία ίσως τελικά καταλήξει στην είσοδο της χώρας στην Ευρωζώνη. Η αλήθεια είναι όμως οτι το ζήτημα είναι αρκετά λεπτό. Οι εργάτες δε ζητούσαν την εκδίωξη των ξένων εργατών. Το πρόβλημα προκύπτει όταν εργολαβικές εταιρείες χρησιμοποιούν ξένους εργάτες που δεν ανήκουν στο συνδικάτο άρα δεν εντάσσονται στη συλλογική σύμβαση, για να ρίξει το κόστος, φυσικά εις βάρος των ντόπιων εργατών. Αυτό ήταν κάτι που κατάλαβαν οι εργάτες, και η έννοια “Βρατενός εργάτης” για αυτούς δεν περιορίζεται σε γεννημένους στη Βρετανία, αλλά επεκτείνεται σε όλους τους εργάτες που ζουν και δουλεύουν στη χώρα και ανήκουν στα συνδικάτα, ανεξαρτήτως καταγωγής. Η απεργία στο σταθμό παραγωγής ενέργειας του Langage που έγινε σε αλληλεγγύη προς την απεργία του Φλεβάρη, ξεκίνησε και συντηρήθηκε από 600 εργάτες του σταθμού που ήταν στην πλειοψηφία τους Πολωνοί. Το θέμα δηλαδή δεν είναι να πάρουν οι Εγγλέζοι εργάτες τις δουλειές, αλλά να είναι όλες οι δουλειές εξίσου διαθέσιμες σε όλους τους εργάτες της Βρετανίας. Από την άλλη, το σύνθημα αυτό ήταν μια άμεση αναφορά στις υποσχέσεις του πρωθυπουργού Gordon Brown το 2007, ο οποίος όντως υποσχέθηκε “δουλειές για Βρετανούς”. Τέλος, η απεργία του Φλεβάρη χαρακτηρίστηκε από την άρνηση των υπεύθυνων καταστήματος να στηρίξουν τους εργάτες. Η απεργιακή επιτροπή δεν στήθηκε παρά μετά από τρεις μέρες. Πολλοί εργάτες κατέβασαν συνθήματα που βρήκαν στην ιστοσελίδα bearfacts.co.uk, που είναι ένα φόρουμ συνομιλίας των εργατών στον τομέα της κατασκευής. Όταν η επιτροπή πήρε μπρός, πολλά συνθήματα άλλαξαν προς το “ίσες ευκαιρίες για όλους τους ντόπιους εργάτες”.

Όλα αυτά βέβαια δε σημαίνουν οτι δεν υπήρξαν ή δεν υπάρχουν ξενοφοβικά και ρατσιστικά συναισθήματα σε όλη αυτήτην ιστορία. Δε θα μπορούσαν να μην υπάρχουν, εφόσον η ξενοφοβία και η δυσπιστία προς τον άλλο γενικότερα είναι βαθύτατα ριζωμένα χαρακτηριστικά αυτής της κοινωνίας. Ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίστηκε όμως η απεργία αυτή από τα μήντια δεξιά και αριστερά, καθώς και η προσπάθεια του ΒΝΡ να σφετεριστεί τον αγώνα στήνοντας τη δικιά του ιστοσελίδα για τις απεργίες, δείχνει τη διάθεση να εκτραπούν οι αγώνες προς τη σίγουρη κατεύθυνση του διχασμού που εξασφαλίζει μια ελέγξιμη κατάσταση και δίνει πόντους στις διάφορες πολιτικές δυνάμεις. Είναι άγνωστο σε ποιά κατεύθυνση θα κινηθεί το κύμα άγριων απεργιών στη Μεγάλη Βρετανία και αν ο χαρακτήρας του θα μπορέσει να προσλάβει πιο γενικευμένα χαρακτηριστικά. Εδώ και πάλι παίζεται το στοίχημα της σύνδεσης των εργατικών αγώνων οριζόντια, κατά μήκος των διάφορων τομέων, των εθνικών συνόρων και των κοινωνικών διαφορών. Η εικόνα που αναδύεται σταδιακά είναι οτι άνθρωποι “με εργατική συνείδηση” ας το πούμε έτσι ελλείψει καλύτερου όρου συνέχισαν να δουλεύουν σε τοπικό επίπεδο σε όλη τη διάρκεια των “μολυβένιων χρόνων” μετά τη Θάτσερ και το καρναβάλι των εργατικών, μέσα μεν στα συνδικάτα, αλλά πολλές φορές ενάντια στη γραμμή τους. Ταυτόχρονα, η έλλειψη πίστης στη σημασία των “επίσημων” πολιτικών, που τόσον καιρό λειτούργησε ως μέσο χειραγώγησης, σταδιακά στρέφεται προς μια άλλη κατεύθυνση, δηλαδή της “ανεπίσημης” δράσης , την οποία τα συνδικάτα μόνο να ακολουθήσουν μπορούν. Το που θα οδηγήσουν όλα αυτά θα φανεί στο άμεσο μέλλον. Χωρίς όμως να είμαι υπεραισιόδοξος, μπορώ να πω οτι κάτι συμβαίνει στη γηραιά Αλβιόνα που θα μας απασχολήσει έντονα στο μέλον.

3 Responses to “Οι Άγριες Απεργίες στην Αγγλία”

  1. Αρχικά να επισημάνω ότι διάβασα ένα πολύ αξιόλογο και καλό δομημένο άρθρο…

    Σίγουρα είναι θετικό να βλέπουμε τέτοιες κινήσεις σε χώρες πραγματικά ισοπεδωμένες από τον καπιταλισμό. Απόλυτα χαρακτηριστικό νομίζω είναι αυτό που έγραψες: “Ταυτόχρονα, η μορφή που πήρε η πολιτική, ειδικά μετά τα μέσα της δεκαετίας του 80, βασίστηκε σε ένα σύστημα διασημοτήτων, σε ένα ευρύτατο θέαμα, το οποίο αντικατέστησε σιγά σιγά την πολιτική οργάνωση από τα κάτω και αφαίρεσε κάθε περιεχόμενο από τη λέξη πολιτική αντικαθιστώντας τη με την κεφάτη απάθεια”

    Όχι ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει και στο Γιουνανιστάν φυσικά.

    Ο μεγάλος φόβος μου σε κάθε απεργία είναι τα συνδικάτα. Η δεδομένη ανάμειξη τους, η επίσης δεδομένη κατευναστική, προς όφελος της εργοδοσίας, στάση τους, προκαλεί τέτοια αποστροφή και οδηγεί σε μια σκληρή στάση. Δυσκολεύομαι να εκφράσω την αλληλεγγύη μου σε αγώνες που θα καπηλευθούν ανελέητα. Σκληρό επαναλαμβάνω, αλλά αληθινό συναίσθημα.

    Ονειρεύομαι την μέρα που εργάτες θα πετάξουν έξω από τους αγώνες τους και από τις ζωές τους, όλους αυτούς που πλουτίζουν, έχοντας σαν επάγγελμα τους το μάνατζμεντ της εργατικής οργής. Και αυτοί οι τύποι είναι συνεχώς δίπλα στους εργαζόμενους. Νομίζω ότι είναι το πρώτο βήμα προς μια αξιοπρεπή απεργία και αγώνα με αυθεντική και ανθρώπινη εργατική συνείδηση.

    Κόμματα και συνδικάτα μας πνίγουν!

    • simeonvatalos Says:

      @stel, ευχαριστώ για τα καλά λόγια

      Η αλήθεια είναι οτι τα συνδικάτα στην Αγγλία είναι μια πονεμένη ιστορία. Πρώτα απ’ όλα, για να γίνεις μέλος του συνδικάτου πληρώνεις μηνιαία συνδρομή. Το συνδικάτο των πανεπιστημιακών διδασκόντων UCU πχ, έχει ταρίφα ανάλογα με το μισθό, στην οποία προστίθενται και διάφορες άλλες παρακρατήσεις (http://www.ucu.org.uk/index.cfm?articleid=1693). Τα χρήματα αυτά πληρώνουν υπαλλήλους του συνδικάτου, οι οποίοι η αλήθεια είναι οτι σπεύδουν αν τους το ζητήσεις και συνήθως καταφέρνουν να κερδίσουν τις αντιδικίες με τη διεύθυνση. Όπως είπα και στο άρθρο, πολλά εξαρτώνται από την ικανότητα των στελεγχών, που συχνά είναι “αγνοί” σοσιαλιστές και δεν διστάζουν να τα βάλουν με τα αφεντικά. Το λέω αυτό για ένα λόγο: το Βρετανικό κράτος κατόρθωσε να ελέγξει τη δύναμη των συνδικάτων “νομιμοποιώντας” τα σε γενικές γραμμές, δηλαδή κάνοντάς τα συνομιλητές στον καθορισμό της οικονομικής πολιτικής. Ταυτόχρονα, οι νόμοι δεν προσπάθησαν να περιορίσουν τα συνδικάτα, αλλά αντίθετα να αυξήσουν τη συμμετοχή σε αυτα. Δηλαδή στην Αγγλία δεν μπορείς πρακτικά να μην είσαι σε συνδικάτο, διότι αυτά είναι κάτι σαν ενώσεις επαγγελματιών. Από την άλλη όμως, μέσα σε αυτά τα πλαίσια, κάποιοι καταφέρνουν να δίνουν αγώνες, συχνά ερχόμενοι σε σύγκρουση ακόμα και με την ηγεσία του συνδικάτου. Ένα πρόσφατο παράδειγμα είναι ο συνεχιζόμενος αγώνας των καθαριστριών των πανεπιστημίων του Λονδίνου για δίκαιο μισθό. Τον αγώνα τον κράτησαν κυρίως οι τοπικοί εκπρόσωποι του σωματείου Unison που είναι το σωματείο όλων των εργαζομένων στα πανεπιστήμια (μη ακαδημαϊκών). Με τη στάση τους πίεσαν το σωματείο να αλλάξει πορεία και να τους συμπαρασταθεί σε μια σειρά από άγριες απεργίες και στάσεις εργασίας. Σημειώνω εδώ ξανά οτι οποιαδήποτε δράση χωρίς την έγκριση του κεντρικού συνδικάτου, μετά από ψηφοφορία, θεωρείται παράνομη. Τηρουμένων λοιπόν των αναλογιών, δράσεις που στην Ελλάδα μπορεί να φαίνονται μηδαμινές, εδώ είναι πραγματικές κατακτήσεις.

      Άποψή μου, που ελέγχεται βέβαια, είναι οτι οι εργατικοί αγώνες δεν πλήττονται μόνο από το “καπέλωμα” των συνδικάτων, αλλά και από τη διάθεση των αγωνιζομένων να καπελωθούν. Υπάρχει φόβος φυσικά, η απειλή της απόλυσης, της ανεργίας, αλλά υπάρχει και η έλλειψη αγωνιστικής κουλτούρας που θάλεγε ίσως ο φίλος Βααλ. Αυτό που βλέπω με αισιοδοξία στην Αγγλία δεν είναι τοσο η σημασία των αγώνων αυτών, όσο η παρακαταθήκη που αφήνου αυτοί στα πλαίσια ενός ‘κινήματος’. Δηλαδή, για παράδειγμα: ενώ ο ατομισμός είναι η κυρίαρχη ιδεολογία στην Αγγλία, ωστόσο έννοιες όπως η κοινωνική τάξη είναι ισχυρότατες. Όμως οι έννοιες αυτές είναι ιδιαίτερα στατικές, δηλαδή έχουν να κάνουν με ταυτότητες – για παράδειγμα, η προφορά σου είναι βασική στο να “τοποθετηθείς” κάπου, ο τρόπος που ντύνεσαι ίσως λιγότερο, ο τρόπος που τρώς στο τραπέζι κλπ. Κάποιος γνωστός μου ζητούσε από συναδέλφους του να πάρουν τηλέφωνο γαντι για αυτόν διάφορες υπηρεσίες, διότι οι τηλεφωνήτριες άκουγαν την πολύ “υψηλή” προφορά του και δεν τον εξυπηρετούσαν. Ενώ δηλαδή η έννοια της τάξης είναι πολύ δυνατή, ωστόσο παραμένει ως ένα χαρακτηριστικό της θέσης των ατόμων παρά ως σημάδι κοινωνικής αλληλεγγύης. Για μένα, αυτό σημαίνει οτι η τάξη έχει χάσει κάθε ανατρεπτικό δυναμικό. Η ανάδυση μορφών πάλης όπως αυτές που περιγράφω, ίσως να δείχνει πως κάποιοι προσπαθούν να επανεφεύρουν την κοινωνική τάξη ως εργαλείο πάλης, και αυτό για μένα είναι ιδιαίτερα σημαντικό στην τωρινή συγκυρία.

      σε χαιρετώ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: